Tag

Des Moedert

Des moedert: de moeder van L.

16/08/2016 - 0 reacties

34e0d37930ade7af26753c6d1745bb2f

In mijn ideale wereld gaat het zo. Ed heeft een vriendje gevonden waar hij leuk mee speelt. De moeder van het vriendje komt hem zo af en toe ophalen. We hebben een klik, en voor we het weten gaat ze niet meteen weer weg, maar blijft ze gezellig aan de keukentafel waar we de diepste gesprekken hebben over Het Leven, maar ook over Onze Mannen, hoe vervelend die af en toe kunnen zijn,  we trekken een fles wijn open en we lachen wat af bij onze jongens. Die overigens bro’s 4 life blijven en later elkaars vrijgezellenfeestje organiseren waarbij wij, de moeders dus, elkaar bellen en gniffelend lachen over de katers die ze hadden.
The End.

Onze buurjongen is 8 jaar oud. Dat is 5 jaar ouder dan Ed. Toen ik zwanger was van Ed zei zijn moeder al een keer tegen mijn moeder dat ze dat heel leuk vond want dan had haar zoontje L eindelijk iemand om mee te spelen. L. is trouwens enig kind. Inmiddels kunnen ze dus samen spelen. Alleen: er scheelt dus wel 5 jaar tussen. Dat is nogal wat. Zo begrijpt L Ed niet altijd, en andersom ook niet. Maar goed, geef ze een bal, een step, wat lego en klaar ben je.

Ed is super super fan van L, logisch want hij is fan van allemaal oudere kindjes. Dat vindt hij heel interessant. Mag ik met L spelen, vraagt hij soms, en dan kijk ik even op de klok omdat L al naar school gaat. Nog even wachten Ed, zeg ik dan. L zit nog op school. Op sjool? vraagt Ed dan. De harde G is ook echt heel moeilijk voor kleine kindjes.

Enfin, L vindt het ook leuk met Ed, maar hij speelt met iedereen. Volgens zijn vader. Dat zei zijn vader namelijk tegen de vader van Ed, LOML dus. Kortom: iedereen praat wel een beetje met elkaar, maar de moeder van L en ik dus niet. Niet echt. Dat komt, en nu lijkt het alsof ik haar de schuld geeft maar dat is echt niet zo, omdat de moeder van L best wel stil is. Ik wil zeggen: verlegen. Timide. En, je gelooft het niet, maar dan word ik dus ook zo. Dan zeg ik dus ook heel weinig.

Terwijl mijn moeder dus de beste gesprekken met haar heeft, als ik haar moet geloven dan. Als mijn moeder haar tegenkomt dan vertelt ze mij wat ze allemaal met haar besproken heeft. Terwijl als ik Ed bij haar ophaal of Joep uit haar keuken trekt omdat hij weer eens chips vraagt (true story), er niet meer wordt gezegd dan “hoi. Ja. Hahaha. Grappig he. Ok daag”.

Kijk, mijn ideale wereld, dat we lachend aan de keukentafel zitten met een fles wijn lallend over het leven als fulltime thuismoeder (dat is zij trouwens ook), dat vergeet ik maar even. Maar een beetje praten over hoe vervelend onze jochies kunnen zijn, dat moet wel kunnen toch?

Laat ik binnenkort toch maar eens met een flesje wijn langsgaan.

Des moedert: tijd voor jezelf

14/08/2016 - 2 reacties

babf59498c7ef9abb32d6c48da31b04e

Ik schreef al eerder dat ik de luxe heb met 2 oma’s (en opa’s) niets liever willen dan oppassen. Die gaan klagen als ze Ed en Joep 1 weekje niet zien. Die het met alle liefde doen, en er niets voor willen, helemaal niets. Geen treinkaartje, geen benzinegeld. Leuk, zal je denken, maar soms voel ik me er ook nog eens schuldig voor. En dat het niet niet vanzelfsprekend is bleek laatst maar weer.

Mijn moeder was aan het wandelen met Ed en Joep en kwam een kennis tegen. Die zelf 3 kleinkinderen heeft. Ze maakten een praatje met elkaar en toen de kennis aan mijn moeder vroeg wat voor werk ik deed zei mijn moeder dat ik thuismoeder was. “Ze werkt niet? En jij past nog steeds op de kleinkinderen?” vroeg de kennis toen.

Nou is zo’n uitspraak niet voor niets. Mijn moeder hoort wel vaker verhalen van oma’s die niet oppassen, die dat gewoon niet willen, in ieder geval niet zo’n verplichting. Snapt mijn moeder totaal niet. En dat geeft ook niets, want we leven nou eenmaal in een westers land waar het niet vanzelfsprekend is. Het doet mij dus ook niets, maar wat mij wel doet is dat het dus nog steeds geld: ik “neem” kinderen, ik ben dus moeder, dus ik moet er ook maar fulltime voor zorgen. Die ene dag in de week, terwijl ik niet werk (ook een rare uitspraak: alsof ik dus niets nuttigs doe), heb ik kennelijk niet nodig. Er wordt kortom nog steeds verwacht dat je je als moeder voor 100%,, als het kan 200%, inzet. Even me-time, even tijd alleen om juist weer op te laden en weer de beste moeder van de wereld te zijn, dat is toch nog een beetje raar. Om je over schuldig te voelen, eigenlijk.

Wat ik, natuurlijk, ook doe. Want ik ben een vrouw en ik ben een moeder. Dat zit nou eenmaal in mijn genen, klaar. Maar ik doe het toch, die me-time. Regelmatig. Want er is bijna niemand die tegen mij zegt dat ik het goed doe als moeder. Ik heb geen functioneringsgesprekken, geen loonsverhoging of wat dan ook waaruit blijkt dat mijn werk gewaardeerd wordt. Sta ik weer te bedenken wat voor lekker maaltje ik vandaag eens ga koken, spuugt Joep het weer uit. Super dankbaar, not.

Dus moet ik het zelf doen, dat heb ik inmiddels geleerd. Goed voor mezelf zorgen, mezelf waarderen en vooral me-time inplannen. Vooral dagjes uit doen, alleen of met mijn vriendinnen.

Zie al die stoere mama’s die ik interviewde voor Des Interviewt wat voor advies ze op het laatst geven: neem tijd voor jezelf! Wees niet alleen moeder!

Ik ken ze nog steeds, niet veel, maar ze zijn er: die moeders die nog nooit 1 nacht/dag zonder hun kinderen zijn geweest. Heel goed van ze, echt. Maar ik zou ze ook het liefst willen zeggen: je bent niet alleen moeder. Je bent ook nog die inner sexy goddess. Neem die ene dagje, dat ene nachtje, heerlijk voor jezelf. Dat mag.

Des moedert: het is zwaar maar niet meer zo zwaar en ik kan het.

11/08/2016 - 3 reacties

8258dd6dcd83c8a19eace3a8ef3530c3

Laatst zag ik mezelf weer eens bezig met de kids. Heen en weer, achter ze aanrennen, luiers om, schoenen aan, nog een doekje over die altijd vieze mondjes. Op dat moment kan ik ook wel ergens lachen, om mezelf. Zie mij nu de ultieme mama zijn. Wie had dat ooit verwacht?

Ja ik dus, heust wel. Maar niet zo. Toen Ed net geboren was dacht ik niet dat het zo zwaar kon zijn. En het was maar 1 kind! Mijn oma had er 13!! Hoe zwaar was het nou om voor 1 kind te zorgen?! Nou heel zwaar, en toen werd ik ook nog eens zwanger van Joep. Die laatste loodjes van de bevalling waren loeizwaar, en toen werd Joep geboren. Ed kon nog niet lopen, ik had opeens 2 kinderen in de luiers en LOML was al meteen aan het werk. Daar zat ik dan thuis, nog volop in de hormonen. Oh wat vond ik het toen pas zwaar.

Toen Ed nog 2 dutjes op een dag deed dacht ik het nooit te kunnen volhouden als hij 1 dutje ging doen. Of nog erger (!!): helemaal geen dutjes. Dan had ik dus echt geen pauze. Of toen Ed nog naar de kinderopvang ging. En ik opeens thuis kwam te zitten en we de kinderopvang stop gingen zetten. Dan moest ik dus echt fulltime (!!) voor de kinderen zorgen!

Ed en Joep spelen nu soms bij de buurjongen. En ze kunnen met zijn 2en spelen. Ik kan even snel het vuilnis wegbrengen. Ik kan koken. Ik kan even het huis schoonmaken. Ik durf de deuren open te houden, ze kunnen inmiddels zelf de trap op en af. Ja, het is echt waar wat iedereen toen tegen mij zei: hou vol! Het wordt makkelijker, ze groeien steeds sneller, ze worden zelfstandiger, je krijgt een ritme: het wordt leuk!

En dat is het dus echt. Joep is bijna 2 en gaat dan ook naar de peuterspeelzaal. Dat betekent dat ik straks 2 vrije ochtenden heb. Soms komen de oma’s nog maar vaker zeg ik nu: het hoeft niet perse meer. Ik kan het nu alleen af. Ik kan dit. En zo zwaar als in het begin, dat is het niet meer.

Dus zorg ik fulltime voor de monsters en vaak alleen want LOML is vaak weg ivm zijn werk. Had ik dit verwacht, 3 jaar geleden? Dat ik dit aankon? Nooit. Wat maar wil zeggen: onderschat je eigen krachten niet vrouwen.
Insert hier een powerfulle quote.

Des moedert: dingen die je vaak zegt als je 2 kinderen hebt, bijvoorbeeld 2 jongens van 1 en 3 jaar die Ed en Joep heten:

09/08/2016 - 5 reacties
  • nee!
  • ja!
  • neehee!
  • ik zei toch nee!
  • verdomme, nee!
  • nee, dat mag je niet zeggen!
  • rustig jongens! (dit zeg ik echt heel vaak)
  • niet doen!
  • wacht even!
  • even geduld!
  • ik zei toch wacht even!
  • je valt straks!
  • pas op!
  • pas nou op! (of: pas nou ohooop!!)
  • ik zei toch dat je ging vallen!
  • niet slaan!
  • niet duwen!
  • niet je broertje pesten!
  • niet zo miepen! (zeg ik ook echt heel vaak)
  • ja van je oma mag je alles
  • morgen
  • nog 1 nachtje slapen
  • nog niet
  • gedraag je, we zijn in een winkel/ bij iemand thuis / in de wachtkamer bij de dokter / in de bus / trein /
  • dat weet ik niet
  • ik weet niet wat dat is
  • ik weet niet hoe dat heet
  • ik weet niet waar de bomen precies vandaan komen en ja dit is het mooiste om te zeggen:
  • mama houdt ook van jou <3.

20160806_144851

 

Des moedert: daar is weer, het buikje

04/08/2016 - 7 reacties

Weet u nog dit stukje? Het was ruim 4 maanden nadat ik was bevallen van Ed en kennelijk zag ik er nog steeds zwanger uit. Zo erg zwanger dat een collega dus tot 2x aan toe vroeg “hoe ver ik was”. Verschrikkelijk vond ik het.

Inmiddels is Joep bijna 2 jaar oud (let wel: dus 2 jaar na de bevalling) en is het mij de afgelopen tijd al 2x overkomen dat ik de vraag kreeg of ik zwanger was.

De eerste keer was toen ik Ed ging ophalen bij het psz. Daar vroeg een klein jongetje  aan mij “mevrouw, heeft u een kindje in uw buik?”.  Op dat moment kan ik denken dat het lieve kind misschien denkt dat alle mevrouwen kinderen in hun buik hebben. Of hij had het misschien in een boek gezien. Dat zijn natuurlijk allemaal smoesjes want er zijn 2 soorten mensen die altijd de waarheid spreken: kindjes en dronken mensen.

De tweede keer gebeurde vorige week. Ik wou mijn buurvrouw wat vragen en toen vroeg ze “trouwens meid, ben jij nou zwanger?”. Ik kon op dat moment niet anders doen dan lachen (ik vond het ook echt een grappige vraag).

The thing is: ik snap het ergens ook wel. Ik ben niet dik, maar ik heb wel een buikje. Een klein buikje. Als ik een andere vrouw zie met hetzelfde buikje zou ik denken “of ze is zwanger, of ze heeft gewoon een buikje. En omdat ik het niet zeker weet ga ik niets vragen” (DIT IS EEN TIP VOOR IEDEREEN DIE DIT LEEST. TWIJFEL JE? VRAAG OF ZEG DAN NIETS!!!!!!).

In de ochtend is het plat (hand opsteken als je dit buikje het liefst je hele leven wilt). Aan het eind van de dag, na 3 maaltijden, en ok hier en daar soms een tussendoortje, heb ik dus een buikje. Een klein hangbuikje, en hier is dus de een foto ter bewijs:

Screenshot_20160804-212613

En zo ziet dat er dus uit in bikini:

toegegeven: hier zit een zeer, voor mij, voordelig filtertje overheen

toegegeven: hier zit een zeer, voor mij, voordelig filtertje overheen

Een vriendin van mij is trouwens echt zwanger (zo’n 4 maanden) en zij heeft zo’n zelfde buikje.  Ik vroeg aan LOML of ik nou echt een buikje heb en toen zei hij heel lief en politiek correct “misschien”.

Ik vind het niet eens echt heel erg. Denk ik. Ik ben het buikje liever kwijt dan rijk, maar ik hou ook teveel van eten en te weinig van sport. Bovendien hoor ik van iedereen dat het vet van je buik het langzaamste eraf gaat + ik heb weinig geduld = geen goede combinatie.

Van mijn beste vriendin R. (die het ook al een paar keer is overkomen) kreeg ik het beste antwoord: zeggen dat je gewoon dik bent. “Moet je zie hoe rood ze dan woorden” zei ze.

Dus zei ik tegen mijn buurvrouw “nee nee, het is gewoon vet”.  “Oh sorry! Nouja, maar ik dacht zoiets van..”, zei mijn buurvrouw. Wat ze precies dacht wist ik ook niet.