Tag

Des Moedert

Des Moedert: Ed en zijn vele vrienden

04/08/2016 - 1 reactie

525f7577c1a37faec1f00a9a5a8b992b

Er zijn veel dingen die ik super schattig vind aan Ed. Hoe hij nog steeds de letter “k” niet kan uitspreken bijvoorbeeld en dan niet de toko zegt, maar de toto. En niet “mama, kom eens” zegt maar “mama tom eens”. En niet “koekje” maar “toewie” (de logica zie ik hier ook niet in, maar ok)

Ik vind het ook zo leuk en vooral erg kinderlijk dat Ed iemand al heel snel  zijn “vriend” noemt. En met heel snel bedoel ik vooral: 1x ontmoet en diegene is meteen zijn vriend.

Zo waren we laatst op een verjaardagsfeestje en daar was een meisje die ik toevallig nog ken van vroeger. Zij is nu ook getrouwd en 2 kinderen verder en haar oudste had ongeveer dezelfde leeftijd als Ed. Ze speelden de hele middag met elkaar en toen we naar huis gingen zei Ed “mama, dat is mijn vriend”.

Zelfs kindjes waarmee hij in het verleden eens een keer gepraat heeft is het “oja, dat is mijn vriend”. Ik vind het zo aandoenlijk. Want wanneer roep ik nou eigenlijk dat iemand echt mijn vriend is?

Niet als ik een halve middag met iemand heb staan kletsen, nee nee. Dan zou ik zeggen “een kennis”. Of nog erger “iemand die ik ken” (ja dat zeg ik wel vaker).

Iemand een vriend noemen, daar moet ik eerst toch even over nadenken. Of diegene voldoet aan de voorwaarden van het vriend zijn. Altijd klaar staan, niet oordelen, eerlijk zijn, vertrouwen, humor, mij taggen in kattenfilmpjes op Facebook, ik moet met diegene over alles kunnen praten, inclusief onderwerpen als lichaamsbeharing en gênante sex dingen. Dan ben je mijn vriend.

Voor Ed werkt dat niet zo. Voor hem is het veel simpeler. Ik speel met je dus jij bent mijn vriend. Ik wil dit stukje eigenlijk niet afsloten met zo’n cliché zinnetje als “hadden wij volwassenen dat ook maar”.
Maar het is wel zo.

Des Moedert: in de ballenbak, in de Monkeytown

08/06/2016 - 5 reacties

20160606_164133-2

Laatst waren we in de Monkey Town (ok de foto suggereert anders, maar ergens las ik eens dat een blog leuker wordt met een foto, vandaar). Ed en Joep speelden in de ballenbak, ik zat op een bankje uit te rusten van het moederschap en te overpeinzen wat ik die avond zou eten tot ik zag dat er een groter jongetje tegenover Ed stond.

Ed liep een paar stapjes achteruit, keek naar mij, en opeens duwde die jongen Ed. Zomaar. Of nouja, volgens mij gaat iets nooit zomaar op “die leeftijd” (dat is iets wat je op een gegeven moment vaak zegt. “Achja, die leeftijd he”). Ik liep er snel heen en ik zag de vader van het jongetje ook. Die zat en keek ernaar, en zei niets.

Dat vond ik dus een beetje raar.  Als Ed zomaar een jongetje duwt of slaat, het komt weleens voor, dan ga ik er meteen heen om tegen Ed te zeggen dat hij het niet mag doen. Het is me al een paar keer voorgekomen dat de ouders (en dat waren trouwens in die gevallen vaders, is dat toeval?) er niets van zeiden. Niet een “he, dat mag niet”, of een “pas op he!” of een “he, je mag niet slaan hoor” of een “zeg maar eerst sorry”. Gewoon niets. Helemaal niets. Niet tegen Ed, of een praatje tegen mij. Want dat komt bij moeders onder elkaar wel voor. Dat de moeders dan tegen mij zeggen “sorry hoor”, en ik dan zeg “oh, dat geef niets, het is de leeftijd he!” (zie, daar heb je het weer).

Maar goed, terug naar de ballenbak. Moest IK er nou wat van zeggen? Tegen die jongen? Was dat mijn taak? Moest ik die vader erop aanspreken? Joh gast, jouw zoon duwt mijn zoontje, als ie dat nog een keer doet schop ik jouw zoon uit de ballenbak, joe, zoiets? Of moest ik er juist niets van zeggen?

Goh, al die vragen in de ballenbak. Ik ging maar snel weer zitten en overpeinzen wat ik nou moest koken die avond (het werd een salade).

 

Des moedert: even een tussenstand

25/05/2016 - 3 reacties
20160512_154507

Ed is zo’n iemand die zijn shirt omhoog trekt in openbare plekken zoals bijvoorbeeld de trein. En Joep schaamt zich daar dan een beetje voor.

Omdat ik zeker weet dat jullie je continue vragen: jeetje wat zouden Ed en Joep, die mooie kienders van die super blogger Des, nou toch eens allemaal kunnen; hierbij een lijstje:

Ed:

  • is al soort van zindelijk! Naar buiten en ’s nachts nog wel voor de zekerheid een luier om, al vind hij dat niet eens prettig meer. Maar overdag thuis en op de psz geeft hij het gewoon aan: IK MOET PLASSEN! IK MOET PLASSEN! En dan heel trots op de wc zitten he. En daarna natuurlijk wel een high five.
  • slaapt nog steeds elke nacht bij ons. Zucht. Nouja, niet echt. Love it.
  • kan ook steeds beter praten. Na het consultatiebureau had ik toevallig ook een 10minuten gesprek met zijn mentor en die gaf hem ook wat minnetjes op taal en uitspraak. Hij kan het wel maar uit het nog niet zo. Ik merk het zelf ook in vergelijking met andere kindjes van zijn leeftijd, en ja, ik weet dat ik niet moet vergelijken maar toch. Het komt allemaal toch wel goed want ik heb even goed het alfabet met hem geoefend en ok hij kan nog steeds niet de letter K zeggen, maar toch. Komt goed.
  • hij kletst ook heel veel. Vind ik wel gezellig. Vaak ook niet hoor. Dan vind ik het irritant. Dan wil ik weleens roepen: NEE, IK WEET NIET WAT VOOR GEBOUW DAT IS EN VAN WIE HET IS!
  • eet echt heel veel en heel goed. Wil ook wel van alles proeven.

En dan nog Joep:

  • Joep is zo schattig. Echt zo cute. Met zijn voetjes en beentjes en zijn handjes en dat koppie en hoe hij loopt en hoe hij alles, echt alles, zijn broer na doet. Love it.
  • is lichamelijk al heel ver, verder dan hoe Ed was op die leeftijd, maar praten doet hij nog minder. Ach.
  • is totaal niet bang. Durft van alles. Geen angst.
  • als we weggaan pakt hij altijd mijn schoenen en die brengt hij naar mij toe. Ontzettend lief, maar ik ben er vaak nog niet aan toe om dan mijn schoenen aan te doen en dan loopt hij dus net zo lang achter me aan met die grote schoenen tot ik ze wel aan doe.
  • slaapt vaak door, soms niet.
  • eet soms goed, soms ook niet.
  • krijgt nog steeds borstvoeding, al is dat niet meer dan een paar druppeltjes die ook alleen maar uit mijn rechtertiet komen. Dat weet hij ook want hij wijst dan naar mijn linkertiet en zegt dan “op”?
  • is GEK op bussen en treinen. Dan fiets ik met Joep voor en Ed achter en dan ziet Joep een bus en dan zegt hij “bus! bus! bus!” en dan hoor ik achter me Ed roepen “waar dan? waar dan?”.
  • is heel lief. Hij wil heel graag goedkeuring van Ed merk ik. Dan doet hij hem na en kijkt hij even naar zijn grote broer van “kijk, zag je dat wat ik deed?”. Hij wil ook heel graag alles delen met Ed en gewoon heel graag met hem zijn.

Kortom: leukste kindjes ever.

 

Des Moedert: mooie momenten

18/05/2016 - 12 reacties

Er zijn veel momenten dat ik oprecht kan genieten van mijn kinderen. Als Joep bijvoorbeeld met zijn vingertje in de bek van de dinosaurus zit en dan “au, au, au” zegt, gewoon omdat hij Ed dat een keer heeft zien doen. Elke ochtend als Ed en Joep elkaar zien en elkaar knuffelen. Als ik samen met Joep Ed naar de psz breng en ed bij de deur zijn handjes op de schoudertjes van Joep doet en zegt “jij mag niet mee Ejoep, jij bent nog klein”. Als Ed tegen wildvreemde mensen zegt “ik heet edum en dat is ejoep”.

Soms zitten ze met zijn tweeen op de bank, heel dicht tegen elkaar aan. Een koekje te eten. Blote voetjes, ieder optimaal genietend van hun koekje, kleine hapjes, overal kruimeltjes. Dan sta ik in de keuken en dan wenkt LOML mij “kijk eens” en dan kunnen we samen heel lang naar ze kijken, vol met liefde. Ja, het is allemaal heel zoetzappig, maar het is zo.  Soms kijken we samen naar ze en dan hebben we aan 1 zin genoeg “kijk dat voetje”, “kijk dat mondje van Ayoub”, “kijk dat vingertje zo van Adam”.

20160302_112432

 

Laatst vroeg ik eens aan LOML “wie vind jij het leukste kind” (ik las eens ergens dat ouders echt 1 lievelingskind hebben, hoe vaak ze ook zeggen dat het niet zo is, dus ik was wel benieuwd) en toen was LOML even stil. Hij dacht echt goed na en toen zei hij “ik kan gewoon niet kiezen want als ik denk aan alle leuke dingen van de ene, dan denk ik “ja maar die ander is eigenlijk ook heel leuk”.  Dat heb ik dus ook.

Als ik ’s avonds op bed lig dan komen zulke momenten weleens door mijn hoofd. Dan denk ik “shit, ik had dit eigenlijk op moeten schrijven, want ik vergeet dit, al die mooie herinneringen!”. Zoals laatst  toen ik met de jongens in bad ging. Terwijl Ed tegen mij aan zat zei hij “mama, jij mij vasthouden?”. En ik smolt. En ik hield hem vast, heel goed. En ik had mijn neustje tegen zijn hoofdje aan en ik kon naar Joep kijken die zat te spelen en Ed zei “ja, mama jij mij vasthouden” en ik dacht alleen maar: dit is zo mooi, zo perfect, die mooie koppies, ze zijn helemaal af en ik hou zoveel van ze, zielsveel en ik moet dit onthouden, dit allemaal.

Gelukkig heb ik een blog waar ik het op kan schrijven.

Des Moedert: tips wat je kunt doen met je kinderen (ok klinkt raar, sorry)(nee ik mag geen sorry meer zeggen)

11/05/2016 - 2 reacties

20160507_094251

Het is mooi weer. De zon schijnt. Jullie hebben wel wat beters te doen dan mijn stukjes lezen, ik snap het. Toch, omdat ik nou eenmaal ik ben, en nouja gewoon: hier de tips als je toevallig kinderen tot je beschikking hebt en je geen idee hebt wat je er nu weer mee moet doen want verkopen via Marktplaats is ook weer zo raar:

  • als je het gelukt hebt tot een tuin: deuren open, zandbakje erbij, parasolletje, jij aan de citroen/munt water (hartstikke lekker, hartstikke fris), boekje erbij en klaar ben je.
  • sluit je aan bij moedergroepjes op Facebook. Ok, normaal gesproken zou ik me daar ver van uit de buurt houden maar zet de meldingen uit en struin er zo af en toe eens rond. Want die goede tips zijn er wel, echt. Zelf zit ik bij de Moeders in Groningen groep en ik lees regelmatig de kindvriendelijke restaurantjes voorbij komen, welke boerderijtjes het leukst zijn en wat er allemaal te doen valt voor je kinds.
  • knutselen: tekenen en kleien. Helaas kan ik verder heel weinig over zeggen aangezien mijn kinderen niet langer dan 5 minuten aan tafel willen zetten. Ed is er dan klaar mee, en Joep volgt hem overal dus die roept dan ook meteen “af! af!”.
  • ga naar het station. Als je kinderen gek zijn op bussen en treinen dan kunnen ze er vast urenlang (nouja) vermaken. Ze vooral niet uit het oog verliezen, voor je het weet zit je kind in de trein richting Parijs terwijl jij even door je Instagram scrollt (het kan mijn overkomen, ik weet het).
  • maak een wandeling. Goed, die duren vast heel lang met kids want kleine stapjes en alles is mooi en bijzonder en willen ze aanraken maar zo weet jij ook eens de kleine dingen te waarderen (en dat doe je vast niet want we zijn al volwassen en dan vergeten we dat, helaas).
  • ouder/kind / borstvoeding / moeder – cafe: heb ik wel vaker iets over groepen. Voordelen: je leert andere moeders kennen, je kind vermaakt zich met andere kindjes en jij kan ff achterover zetten.
  • Monkey Town / Ballorig: zitten deze overdekte speelparadijzen vol met bacterieen? Misschien wel. Maar daar worden ze sterk van. En moe. Want zoveel prikkels en zoveel om op te klimmen en eenmaal thuis slapen ze als engeltjes. Score.

Geniet van de zon, het is helaas weer bijna afgelopen (leuk zeg Nederland).