Tag

Des Verwondert

Des Verwondert: hoe je namen opslaat in je telefoon

09/06/2016 - 21 reacties

Nou ja, de titel is een beetje verkeerd want HOE je dat doet, dat weten we vast allemaal wel. Ik bedoel eigenlijk meer van: onder welke namen sla je mensen nou op? Want ik zag laatst namelijk iets verontrustend bij een vriendin van mij.

Zij heeft haar vriend, met wie ze ruim 15 jaar verkering heeft, echt waar, opgeslagen onder zijn voornaam EN achternaam. Haar vriend! Haar praktisch gezien eigenlijk wel man kun je beter noemen! Voornaam! EN! Achternaam! Ik schrok er een beetje van. Maar wat bleek: na een beetje navragen in mijn vriendenkring bleken er wel meer hun levenspartner (ja sorry beter kan ik het nu ook niet maken) op te slaan onder voornaam en achternaam. Meest gehoorde argument daarbij is “want dat doe ik bij iedereen”.

Huh?

Nou valt er natuurlijk ook heel veel te zeggen over mensen die anno 2016 nog steeds hun vriend/vriendin/man/vrouw hebben opgeslagen onder “schatje”, “liefje” of het allerergste “popje” (ze bestaan, ik heb een keer zelf gezien).  Maar voornaam en achternaam? En dat je dus eigenlijk ook iedereen daaronder opslaat?

Zelf ken ik dat niet echt. Ik sla namelijk mensen op zoals ik ze ken. Onder afkorting. Of onder “moment-opname”. Zo heb ik serieus een een paar staan onder “tafel marktplaats” en “draagdoek consult meisje”.Mijn nichtje Dina (niet deze Dina, ik heb nog een nichtje die Dina heet) heb ik al jaren lang onder “Dinamo” staan, omdat mijn woordenboek dat ervan maakte. Nooit de moeite genomen om het te veranderen. Net zoals mijn bf onder Rakni staan, een spelfoutje. En het consultatiebureau onder CB staat. En LOML onder LOML staat, ja eigenlijk best cheezy.

Maar goed, er valt dus genoeg te zeggen over dit verschil bij mensen. De mensen die de namen opslaan met voornaam (volledige voornaam trouwen, had ik dat al gezegd? Zelf schrik ik er nog steeds van als ik mijn volledige naam zie bij mensen) en achternaam. En de mensen die zich onder dezelfde categorie als ik bevinden: de gemakzuchtige mensen, zo kun je ze wel gerust noemen. Die gewoon ff snel typen hoe die persoon heten/waar ze van kennen/ op welk moment /afkortingen.
Eigenlijk ken ik niemand verder die onder die laatste groep valt. Alleen ik. Dat zegt denk ik ook wel weer genoeg. Wat weet ik nog niet precies.

Des Verwondert: de Libelle. En de Margriet.

26/05/2016 - 10 reacties
Dit was dus wel heel zielig he

Dit was dus wel heel zielig he

Ik zeg het maar gewoon zoals het is, namelijk dat ik de Libelle en de Margriet lees.  Ok, heust niet het hele blad van A tm Z, en ik koop ze ook niet (het moet niet gekker worden) maar ik lees ze wel. ’s avonds, in bed. Of in de middag als Ed en Joep liggen te slapen. Of als ik bij mijn schoonmoeder ben, want ik krijg ze namelijk van haar.

En mijn schoonmoeder krijgt het weer van “de oudjes” zoals zij ze noemt, waar ze schoonmaakt. En dan komt ze zo af en toe bij mij en geeft ze mij weer een flinke stapel. En als ik ze uit heb geef ik ze weer door naar mijn moeder. En mijn moeder geeft ze weer door naar collega’s.

Daarin staan wij niet alleen, als ik de brievenrubriek moet lezen van zowel de Libelle en de Margriet (de L&M). De brievenrubriek, hah, ja! Dat lees je inderdaad goed. Ok, misschien zijn het wel emailtjes die die “oudjes” sturen.

(Even tussendoor: ik was trouwens laatst bij de kapper, lang verhaal kort maar ik heb dus Ed zijn haar laten knippen en 4ever spijt van. Staat hem wel (het is mijn kind wat staat hem niet), maar oh man, die krulletjes, dat lange haar, dat was gewoon echt Ed. En hij lijkt nu ook zo groooooot. En ik wil dat hij forever klein blijft. denk ik). Enfin, laatst was ik bij de kapper en een oude vrouw zat in de krullen en ze hield toen opeens een telefoon uit haar tas. Een iphone, echt. En ze opende, ik maak geen grap, ik zag het, de Facebook-app. Nadat ze overigens haar whatsapp opende, waarschijnlijk om te zien of haar kleinkinderen nog hadden geappt).

Zonder gekheid, het zal vast niet meer een ouderwetse brievenrubriek zijn. Maar hoe leuk is dat nou, een rubriek met ingezonden brieven/mailtjes? En daar lees ik dus vaak genoeg dat de L&M worden doorgestuurd naar het buitenland, naar oma’s die geemigreerd zijn, of zussen, of tantes. Volgens mij gebeurd dat niet zo snel met andere magazines. Wel met de L&M dus. Want dat is toch een begrip, laten we eerlijk zijn.

Ik las de L&M al als klein kind bij mijn oma, maar goed, ik was dan ook een kind dat werkelijk alles las.  Ik las zelfs de Otto (kennen we die nog?), daar kreeg mijn oma zo af en toe een flinke catalogus van.  Mijn oma, een Indisch vrouwtje, kan dus gewoon Nederlans, maar mijn schoonmoeder zegt regelmatig  dat ze nederlands heeft geleerd door 2 dingen: 1. Goede tijden, slechte tijden en de L&M dus.

Waar andere magazines zo modern en kek en eruit zien, met allemaal dingen van nu, blijft de L&M gewoon lekker zichzelf. Ja, heust ze gaan met de tijd mee. maar lekker rustig aan, stapje voor stapje, en gewoon in Jip en Janneke taal. Voor de “oudjes”, natuurlijk.  Dit is dus ook altijd zo leuk van de L&M:

  • de brief van de maand: dat is dan vaak een brief van een vrouw die of heel veel heeft meegemaakt maar er toch hoppa nog staat / of een vrouw met een wijze les (nou ja, das hetzelfde) aan de lezers en dan krijg je volgens mij bij de Libelle een vergulde hanger! Welk tijdschrift geeft tegenwoordig nog zoiets weg?!
  • de kerstedities van de L&M: want die zijn zo lekker dik met elk jaar dezelfde tips “hoe versier je je tafel” en “hoe voorkom je stress tijdens het kerstdiner” en verhalen van BN-ers hoe zij dan hun kerst vieren.
  • altijd een rubriek met gezondheidsdingetjes. Logisch natuurlijk, met “die oudjes”, maar ik heb er zelf ook veel aan.
  • In de Margriet heb je de rubriek “relatie-therapie”. Daarin lees je van 2 partijen waar ze mee zitten, en dan komt de psycholoog Annette Heffels met de therapie. Super interessant en soms ook pijnlijk herkenbaar.
  • En natuurlijk Jan Jans en de kinderen van de Libelle.

Ik weet niet eens welke ik leuker vind; de Libelle of de Margriet. Want de Libelle heeft ook Yvette van Boven en zij is geweldig hylarisch leuk. Maarja, de Margriet heeft Aaf als columniste.

Ik denk toch stiekem de Margriet.

 

des verwondert: achter de kassa

19/05/2016 - 7 reacties

Heus, ik erger me niet aan heel veel dingen. Vaak denk ik tegenwoordig “ach, dan doe ik toch de tv uit/dan heb ik toch geen contact meer met diegene/dan lees ik die blogsitekrant toch niet en soms, jawel ook ik word met de dag wijzer, denk ik zelfs “ach als hij/zij daar nou gelukkig van wordt, wie ben ik dan om er wat van te zeggen.
Maar goed, dat zijn dingen die kun je uit doen/ niet lezen / wegklikken. Het is iets anders als je te maken hebt met chagrijnige kassameisjes.

Je hebt soms van die meisjes die achter de kassa werken en die kijken gewoon zo:

tumblr_mjrff0bUBy1s8czzko1_400

Laatst was ik bijvoorbeeld in de Kruidvat. Love de Kruidvat verder hoor, echt waar. Goed, je moet er vooral niet komen met een duowagen, een fietswagen of een grote rolstoel, maar he je kunt niet alles hebben. Er werkte een meisje achter de kassa en ze keek ten eerste al ontzettend sloom. Goed, dat kan. Heb ik ook weleens. Vooral in de ochtend, of in de avond, soms ook in de middag, goed praktisch de hele dag maarja 2 kinderen he enz enz.

Enfin, zij supersloom kijken dus, maar als je dan ook gewoon snel je werk doet. Nee. Ze werkte ook nog eens ontzettend langzaam. Hoe moeilijk kan het zijn om iets TE SCANNEN???  Daarnaast wist ze ook geen REET. Een klant vroeg haar iets en toen zei ze “dat durf ik niet zo te zeggen”.

Ik kan jullie 1 ding zeggen over mensen die zeggen “dat durf ik zo niet te zeggen” en dat is: ze weten niets. Ze willen eigenlijk zeggen “ik heb echt geen flauw idee, maar dat kan ik niet zeggen, dus ik maak het gewoon ietsje mooier dan het is”. Zucht.

Toen ik aan de beurt kon ik mijn ergernis nauwelijks verbergen. Maar ik zag wel dat het meisje wel heel jong was. Het was waarschijnlijk een weekend bijbaantje die ze wel aan MOEST nemen want wie betaalt anders je Redbull en je telefoon abonnement. En toen opeens moest ik denken aan mezelf op die leeftijd.

Mijn eerste bijbaantje was namelijk bij de Mcdonalds.  Ik was 16 en ik werkte er in het weekend en op de vrijdag. Voor 3 gulden per uur, geen grap. Ik begon bij de frites (nee, GEEN PATAT!) en aan het eind van de shift stonk ik naar Mcdonads en was alles vet: mijn huid, mijn haar, mijn handen, alles.  Ik stond ook weleens achter de kassa en daar had ik zo geen zin in, vooral niet op de zondag. Want dan is het er dus super druk en niets vervelender dan kinderen  die niet weten wat ze in de Happy Meal willen (als moeder kan ik het nu echt weten).  Op een dag was er een klant, een moeder, die tegen mij zei “tja meisje als je je werk zo stom vindt, dan moet je hier ook niet werken”.  Kwaad dat ik was! Hoe durft ze, stom wijf! Dat zeg je toch verdorie niet!

Nu, zoveel jaar later weet ik natuurlijk ook wel: ze had gewoon gelijk. Dat wil je alleen niet horen, als je 16 bent. Dus zei ik niets tegen het meisje bij de Kruidvat en wenste ik haar maar gewoon een hele fijne dag.

Des Verwondert: Yotam & LOML

12/05/2016 - 4 reacties

(het is woensdagavond en ik doe een verwoede poging om nu een stukje te schrijven terwijl ik beneden 1. Joep een liedje hoor zingen wat volgens mij lijkt op wheels on the bus (LOML denkt dat het een liedje is van Sesamstraat) en 2. Ed hoor huilen omdat hij niet wil slapen, maar goed zouden we allemaal niet de magie hebben dat we geen slaap nodig hadden, dat bedoel ik dankjewel).

Dat ik Des Kookt ben begonnen wil nou niet zeggen dat ik een keukenprinses ben. Verre van. Als ik denk aan een vrouw die kan koken dan denk ik aan mijn moeder. Oh, ik heb dit dat en dit in huis, prima, maken we even een uitgebreide rijsttafel van. Of aan mijn oma, die natuurlijk alles kan koken, zelf de Hollandse pot. Of mijn tantes. Nou ja: iedereen in mijn familie dus, behalve ik.

Ik kan best koken, heust, maar niet heel uitgebreid en ook niet echt uit de losse pols. Ik moet wel inspiratie hebben. Lang leve het internet dus. Al die foodblogs. 24 kitchen. Thank u lord. Zo kwam ik laatst achter Yotam Ottolenghi. Dat is dus een Joodse kok die heel lekker kan koken. Maar je moet wel tijd hebben. voor Yotam geen 15 minutes meal. Eerder een 48 minutes meal. En dan vooral met ingrediënten die je natuurlijk net niet in huis hebt. Bijvoorbeeld een papaja voor een zoete wintersalade. Of nigella zaad (??) voor een broccolettie salade met zoete sesam.  Yotam werkt dus het liefst met verschillende kruiden en die moet je dan heel lang laten intrekken. Het liefst een nacht, maar een maand zou vast nog beter zijn.  En dan nog in de oven dus voor 50 minuten, maar dan heb je ook wat. Ik maakte bijvoorbeeld van de week “knapperige pompoenparten met zure room”. En een “gemarineerde paprikasalade met pecorino”. Echt overheerlijk. Vind ik dan. LOML niet.

LOML is best geëmancipeerd hoor, heust. Ok, hij staat ’s nachts niet op, maar hij strijkt wel. En hij maakt de koelkast schoon, zo nu en dan. En hij kan ook nog eens heel lekker koken. Maar daar heeft hij niet altijd zin in, dus dan doe ik het maar.  Ik doe het met liefde maar wat ik maak vindt hij niet altijd lekker. Dat snap ik ook niet want iedereen vindt mijn eten lekker. Behalve mijn eigen man dus. Want je hoeft bij hem niet aan te komen met liflafjes en salades met kappertjes vinaigrette.

Hij is ook nog eens Marokkaan, niets mis mee verder, maar wel zo’n 1 die het liefst elke dag een marmita. Met kip. Of rund. En brood. Altijd brood. Dus toen ik afgelopen dagen druk bezig was met Yotam en vroeg of LOML ook wou eten en hij zei “nee, ik heb niet zo’n honger”, maar vervolgens wel een broodje met hagelslag naar binnen werkte was voor mij de maat vol.

Dus maakte ik vandaag een marmita. Met kip, amandelen en pruimen. LOML heeft bijna de hele tajine leeg gegeten en gaf zelfs een compliment “bijna net zo lekker als die van mijn moeder!”, en was de rest van de dag een tevreden man.

En dat maakt mij dan weer een tevreden vrouw, zo geëmancipeerd ben ik dan kennelijk.

typisch dat ik dit stukje schrijf met Nigella op de achtergrond.

typisch dat ik dit stukje schrijf met Nigella op de achtergrond.

 

Des verwondert: moeilijke woorden

05/05/2016 - 6 reacties

Loesje-600-250

Ik volg een meisje op Facebook en ze gebruikt nogal moeilijke woorden. Of nouja; moeilijke “product-namen”. Laatst had ze een status update of er iemand een “selfinflatable matje” voor haar te leen had. Ik las het alsof het klonk van nou ja, je weet wel, zo’n selfinflatable matje, iedereen weet wel toch wel wat dat is en iedereen heeft dat toch wel toevallig in huis?

Ze vroeg ook eens of iemand ervaring had met een “water brush pen”. En bij een foto van haar kindjes schreef ze eens dat ze pakken van Ducksdays dragen. “Er zit ook een cosilanapak onder hoor”, schreef ze er nog bij.

Ik heb ook een vriendin aan wie ik laatst vertelde dat we nieuwe “ehh pliche gordijnen, die dingen weet je wel?” zei ik er nog achter aan. Ze wist meteen wat ik bedoelde. “Oh zo’n bottom up top down systeem” zei ze toen. Ze zei het heel snel. Alsof het iets was wat je nou eenmaal elke dag uitspreekt.

Ik voel me vaak dan een beetje dom. Of nouja, dom is een beetje groot woord, maar ik vraag me in ieder geval wel af of ik onder een steen heb geleefd dat ik niet meteen weet wat deze woorden betekenen. Ik las laatst overal “soit!”. Soit? SOIT? Wat is dat? Serena zei eens in een blogje dat Larissa het grote hotelbed had “geconfiskeerd”. Ik zou dus zeggen “ik pak dit grote hotelbed even af hoor jongens!”.  Net zoals ik gewoon “een stukje schrijven” zeg ipv “content op mijn blog plaatsten”. Of “finetunen”, die hoor ik ook heel vaak. Ik zeg dan “even perfectioneren hoor!”.

Het zal natuurlijk wel aan mij liggen, dat is vaak zo. Mijn woordenschat is gewoon niet zo breed denk ik. Of ik weet gewoon niet veel van producten. Dat kan allemaal. Maarja.
Soit.