Tag

Ed

Des moedert (en schrijft een stukje tussendoor) Ed en ik

16/08/2016 - 14 reacties

De laatste tijd hebben Ed en ik veel ruzie met elkaar. Dat klinkt een beetje stom misschien, alsof Ed een goede vriend van mij is (0f een kat), terwijl hij mijn 3 jarige zoon is. Maar ik kan het niet beter beschrijven als ruzie maken.

Het gaat over kleine dingen. Daar begint het altijd mee. Bijvoorbeeld dat Ed de deur niet open mag doen. Hij zit al met zijn hand aan het sleuteltje en wilt het omdraaien. Nee, niet doen, zeg ik dan. Hij gaat door. Niet doen zei ik, zeg ik dan. Hij draait het sleuteltje om. Nee Ed, mama zei toch niet doen? Hij doet de deur open, en ik flip. Verdomme, wat zei ik nou? Hoorde je mij de eerste paar keren niet? Ik zei toch godverdomme dat je dat niet mocht doen?

Nee, ik overdrijf niet. Ja, ik roep inderdaad die 2 woorden erbij “verdomme” of “godverdomme”. Soms zeg ik: jezus christus, WAT ZEI IK NOU?

Ik snap niet echt waar het vandaan komt. Want we hadden een heerlijke band.  Maar de laatste tijd is hij stout aan het doen, aan het uitdagen, niet luisteren, en, ja ik zeg dit gewoon: asociaal gedrag aan het vertonen. Bijvoorbeeld dat hij een koekje wil. En dan zegt hij: ik wil 1, ik wil 2, ik wil heel veel! Nee, je krijgt er 1, zeg ik dan. “Nee, veel!” roept hij terug.
Ik vind dat dus zo…godverdomme aso. Ja echt. Wees dankbaar met wat je krijgt, roep ik hem dan toe.

Soms is er een koekje (of een broodje, of een speelgoedje, of wat dan ook) kapot gegaan of “geef ik hem het niet op de juiste manier” (beter dan dit kan ik het ook niet zeggen). En dan is meneer Ed dus boos. Ik wil die niet! Roept hij dan. En dan gaat hij op de grond liggen, mijn zijn handen op de grond slaan en met zijn voeten heen en weer schoppen. Helemaal boos. Omdat het koekje in tweeën  is gebroken.

Kijk, weet u.
Ik zie genoeg memes in mijn timeline voorbij komen. Ik weet echt dat het typisch peuter gedrag is. En ik kan er ook wel enigszins begrip voor tonen, soms. Maar de laatste tijd is het de hele dag door. Dat ik ’s ochtends tegen hem zeg: ga even op de wc zitten, en dat hij dan zegt: NEE! IK WIL NIET! Verdomme, begin je nu al, roep ik dan terug.
Nee, dat is geen fijn begin, maar het zit me gewoon tot hier (als je me nu zou zien zou ik dus mijn hand tot ver boven mijn hoofd doen).

971e6d6e194a4e1084481dc0bab79d35

Maar ik wil soms gewoon dat hij luistert. Nee, ik wil juist dat hij luistert naar mij. Omdat ik het beste met hem voor heb. Omdat ik het ook, verdomme ik ben zijn moeder, beter weet. Ik wil dat hij gewoon ff leuk doet (zeg ik dit nou echt?), ik wil dat hij de regels opvolgt van dit huis (ja, ik zeg dit nu echt). En ik voel me hartstikke goed, dus het is niet dat ik iets uitstraal (toch?), dus waarom doet hij nou zo stom? Waarom moet ik tegen hem schreeuwen (en vloeken, maar dat doe ik zelf, ik weet het) en dat hij dan pas luistert, maar wel met tranen over zijn wangen en ik me weer schuldig voel omdat ik me heb laten gaan?

Gisteravond vroeg LOML wat ben je stil, en ik was ook stil al was het maar omdat ik moe was want Joep was ook nog eens ziek en ik had een gebroken nacht achter de rug en toen opeens, moest ik huilen.
Ik huil niet snel, echt niet, de laatste keer dat ik gehuild heb kan ik me niet eens herinneren. En ik huil ook bijna nooit uit verdriet bij LOML (wat hij weleens jammer vind), maar uit boosheid, uit frustratie, en dat was al helemaal lang geleden dat ik dat deed.

Maar dit keer moest ik dus huilen, heel erg huilen, uit verdriet. Om Ed, voor Ed. Omdat ik me zo’n slechte moeder voelde, omdat ik niet wil schreeuwen, maar het wel doe, en dat is geen excuus, omdat ik geen begrip voor hem kan tonen, omdat ik door heb dat Ed mij doorheeft en mij niet vertrouwt, en ik weer die band terug wil met Ed hoe het was, dat was niet eens zo lang geleden, misschien 2,5 week terug maar het voelt alsof het zo lang geleden is en ik voelde me gewoon zo…

En toen zei LOML dat Ed negatief aandacht vraagt. En dat ik daar niet op moet reageren. Maar veel geduld moet hebben, en dingen rustig aan hem uitleggen, want dan snapt hij het. En soms moet je dat even horen. Niet van andere moeders, maar van je man. Die je dan troost, een arm om je heen slaat, en je tranen droogt. Omdat je huilt uit verdriet, niet uit boosheid. Omdat je samen het beste wil voor Ed. En toen zei LOML “hij is ook echt heel lief”, en hij vertelde hoe hij die avond met Ed ijs ging halen en dat hij helemaal blij achterop de fiets zat. En dat hij heel snel naar huis wou, want hij wou het raketje aan Joep geven en de cornetto voor mij. “Deze is voor mama”, zei hij de hele tijd.
Ik moest weer huilen, heel hard.

De volgende dag zei ik tegen Ed dat we wat meer geduld met elkaar moeten hebben. “Mama heel veel met jou en jij ook een beetje met mama, ok?”
Dat vond hij goed. En ik bleef rustig, en ik legde hem dingen uit, en hij ging ’s ochtends wel naar de wc, en hij deed geen stoute dingen (nouja, hij sloeg zijn broertje maar hij bedoelde het als een high five).

Aan het einde van de dag zei ik: Ed, mama is trots op jou.
Ik ook op jou mama, zei hij toen.
En ik huilde weer.