Tag

Ed

Des moedert (en schrijft een stukje tussendoor) Ed en ik

16/08/2016 - 14 reacties

De laatste tijd hebben Ed en ik veel ruzie met elkaar. Dat klinkt een beetje stom misschien, alsof Ed een goede vriend van mij is (0f een kat), terwijl hij mijn 3 jarige zoon is. Maar ik kan het niet beter beschrijven als ruzie maken.

Het gaat over kleine dingen. Daar begint het altijd mee. Bijvoorbeeld dat Ed de deur niet open mag doen. Hij zit al met zijn hand aan het sleuteltje en wilt het omdraaien. Nee, niet doen, zeg ik dan. Hij gaat door. Niet doen zei ik, zeg ik dan. Hij draait het sleuteltje om. Nee Ed, mama zei toch niet doen? Hij doet de deur open, en ik flip. Verdomme, wat zei ik nou? Hoorde je mij de eerste paar keren niet? Ik zei toch godverdomme dat je dat niet mocht doen?

Nee, ik overdrijf niet. Ja, ik roep inderdaad die 2 woorden erbij “verdomme” of “godverdomme”. Soms zeg ik: jezus christus, WAT ZEI IK NOU?

Ik snap niet echt waar het vandaan komt. Want we hadden een heerlijke band.  Maar de laatste tijd is hij stout aan het doen, aan het uitdagen, niet luisteren, en, ja ik zeg dit gewoon: asociaal gedrag aan het vertonen. Bijvoorbeeld dat hij een koekje wil. En dan zegt hij: ik wil 1, ik wil 2, ik wil heel veel! Nee, je krijgt er 1, zeg ik dan. “Nee, veel!” roept hij terug.
Ik vind dat dus zo…godverdomme aso. Ja echt. Wees dankbaar met wat je krijgt, roep ik hem dan toe.

Soms is er een koekje (of een broodje, of een speelgoedje, of wat dan ook) kapot gegaan of “geef ik hem het niet op de juiste manier” (beter dan dit kan ik het ook niet zeggen). En dan is meneer Ed dus boos. Ik wil die niet! Roept hij dan. En dan gaat hij op de grond liggen, mijn zijn handen op de grond slaan en met zijn voeten heen en weer schoppen. Helemaal boos. Omdat het koekje in tweeën  is gebroken.

Kijk, weet u.
Ik zie genoeg memes in mijn timeline voorbij komen. Ik weet echt dat het typisch peuter gedrag is. En ik kan er ook wel enigszins begrip voor tonen, soms. Maar de laatste tijd is het de hele dag door. Dat ik ’s ochtends tegen hem zeg: ga even op de wc zitten, en dat hij dan zegt: NEE! IK WIL NIET! Verdomme, begin je nu al, roep ik dan terug.
Nee, dat is geen fijn begin, maar het zit me gewoon tot hier (als je me nu zou zien zou ik dus mijn hand tot ver boven mijn hoofd doen).

971e6d6e194a4e1084481dc0bab79d35

Maar ik wil soms gewoon dat hij luistert. Nee, ik wil juist dat hij luistert naar mij. Omdat ik het beste met hem voor heb. Omdat ik het ook, verdomme ik ben zijn moeder, beter weet. Ik wil dat hij gewoon ff leuk doet (zeg ik dit nou echt?), ik wil dat hij de regels opvolgt van dit huis (ja, ik zeg dit nu echt). En ik voel me hartstikke goed, dus het is niet dat ik iets uitstraal (toch?), dus waarom doet hij nou zo stom? Waarom moet ik tegen hem schreeuwen (en vloeken, maar dat doe ik zelf, ik weet het) en dat hij dan pas luistert, maar wel met tranen over zijn wangen en ik me weer schuldig voel omdat ik me heb laten gaan?

Gisteravond vroeg LOML wat ben je stil, en ik was ook stil al was het maar omdat ik moe was want Joep was ook nog eens ziek en ik had een gebroken nacht achter de rug en toen opeens, moest ik huilen.
Ik huil niet snel, echt niet, de laatste keer dat ik gehuild heb kan ik me niet eens herinneren. En ik huil ook bijna nooit uit verdriet bij LOML (wat hij weleens jammer vind), maar uit boosheid, uit frustratie, en dat was al helemaal lang geleden dat ik dat deed.

Maar dit keer moest ik dus huilen, heel erg huilen, uit verdriet. Om Ed, voor Ed. Omdat ik me zo’n slechte moeder voelde, omdat ik niet wil schreeuwen, maar het wel doe, en dat is geen excuus, omdat ik geen begrip voor hem kan tonen, omdat ik door heb dat Ed mij doorheeft en mij niet vertrouwt, en ik weer die band terug wil met Ed hoe het was, dat was niet eens zo lang geleden, misschien 2,5 week terug maar het voelt alsof het zo lang geleden is en ik voelde me gewoon zo…

En toen zei LOML dat Ed negatief aandacht vraagt. En dat ik daar niet op moet reageren. Maar veel geduld moet hebben, en dingen rustig aan hem uitleggen, want dan snapt hij het. En soms moet je dat even horen. Niet van andere moeders, maar van je man. Die je dan troost, een arm om je heen slaat, en je tranen droogt. Omdat je huilt uit verdriet, niet uit boosheid. Omdat je samen het beste wil voor Ed. En toen zei LOML “hij is ook echt heel lief”, en hij vertelde hoe hij die avond met Ed ijs ging halen en dat hij helemaal blij achterop de fiets zat. En dat hij heel snel naar huis wou, want hij wou het raketje aan Joep geven en de cornetto voor mij. “Deze is voor mama”, zei hij de hele tijd.
Ik moest weer huilen, heel hard.

De volgende dag zei ik tegen Ed dat we wat meer geduld met elkaar moeten hebben. “Mama heel veel met jou en jij ook een beetje met mama, ok?”
Dat vond hij goed. En ik bleef rustig, en ik legde hem dingen uit, en hij ging ’s ochtends wel naar de wc, en hij deed geen stoute dingen (nouja, hij sloeg zijn broertje maar hij bedoelde het als een high five).

Aan het einde van de dag zei ik: Ed, mama is trots op jou.
Ik ook op jou mama, zei hij toen.
En ik huilde weer.

Des Moedert: Ed en zijn vele vrienden

04/08/2016 - 1 reactie

525f7577c1a37faec1f00a9a5a8b992b

Er zijn veel dingen die ik super schattig vind aan Ed. Hoe hij nog steeds de letter “k” niet kan uitspreken bijvoorbeeld en dan niet de toko zegt, maar de toto. En niet “mama, kom eens” zegt maar “mama tom eens”. En niet “koekje” maar “toewie” (de logica zie ik hier ook niet in, maar ok)

Ik vind het ook zo leuk en vooral erg kinderlijk dat Ed iemand al heel snel  zijn “vriend” noemt. En met heel snel bedoel ik vooral: 1x ontmoet en diegene is meteen zijn vriend.

Zo waren we laatst op een verjaardagsfeestje en daar was een meisje die ik toevallig nog ken van vroeger. Zij is nu ook getrouwd en 2 kinderen verder en haar oudste had ongeveer dezelfde leeftijd als Ed. Ze speelden de hele middag met elkaar en toen we naar huis gingen zei Ed “mama, dat is mijn vriend”.

Zelfs kindjes waarmee hij in het verleden eens een keer gepraat heeft is het “oja, dat is mijn vriend”. Ik vind het zo aandoenlijk. Want wanneer roep ik nou eigenlijk dat iemand echt mijn vriend is?

Niet als ik een halve middag met iemand heb staan kletsen, nee nee. Dan zou ik zeggen “een kennis”. Of nog erger “iemand die ik ken” (ja dat zeg ik wel vaker).

Iemand een vriend noemen, daar moet ik eerst toch even over nadenken. Of diegene voldoet aan de voorwaarden van het vriend zijn. Altijd klaar staan, niet oordelen, eerlijk zijn, vertrouwen, humor, mij taggen in kattenfilmpjes op Facebook, ik moet met diegene over alles kunnen praten, inclusief onderwerpen als lichaamsbeharing en gênante sex dingen. Dan ben je mijn vriend.

Voor Ed werkt dat niet zo. Voor hem is het veel simpeler. Ik speel met je dus jij bent mijn vriend. Ik wil dit stukje eigenlijk niet afsloten met zo’n cliché zinnetje als “hadden wij volwassenen dat ook maar”.
Maar het is wel zo.

Des Moedert: in de ballenbak, in de Monkeytown

08/06/2016 - 5 reacties

20160606_164133-2

Laatst waren we in de Monkey Town (ok de foto suggereert anders, maar ergens las ik eens dat een blog leuker wordt met een foto, vandaar). Ed en Joep speelden in de ballenbak, ik zat op een bankje uit te rusten van het moederschap en te overpeinzen wat ik die avond zou eten tot ik zag dat er een groter jongetje tegenover Ed stond.

Ed liep een paar stapjes achteruit, keek naar mij, en opeens duwde die jongen Ed. Zomaar. Of nouja, volgens mij gaat iets nooit zomaar op “die leeftijd” (dat is iets wat je op een gegeven moment vaak zegt. “Achja, die leeftijd he”). Ik liep er snel heen en ik zag de vader van het jongetje ook. Die zat en keek ernaar, en zei niets.

Dat vond ik dus een beetje raar.  Als Ed zomaar een jongetje duwt of slaat, het komt weleens voor, dan ga ik er meteen heen om tegen Ed te zeggen dat hij het niet mag doen. Het is me al een paar keer voorgekomen dat de ouders (en dat waren trouwens in die gevallen vaders, is dat toeval?) er niets van zeiden. Niet een “he, dat mag niet”, of een “pas op he!” of een “he, je mag niet slaan hoor” of een “zeg maar eerst sorry”. Gewoon niets. Helemaal niets. Niet tegen Ed, of een praatje tegen mij. Want dat komt bij moeders onder elkaar wel voor. Dat de moeders dan tegen mij zeggen “sorry hoor”, en ik dan zeg “oh, dat geef niets, het is de leeftijd he!” (zie, daar heb je het weer).

Maar goed, terug naar de ballenbak. Moest IK er nou wat van zeggen? Tegen die jongen? Was dat mijn taak? Moest ik die vader erop aanspreken? Joh gast, jouw zoon duwt mijn zoontje, als ie dat nog een keer doet schop ik jouw zoon uit de ballenbak, joe, zoiets? Of moest ik er juist niets van zeggen?

Goh, al die vragen in de ballenbak. Ik ging maar snel weer zitten en overpeinzen wat ik nou moest koken die avond (het werd een salade).

 

Des moedert: even een tussenstand

25/05/2016 - 3 reacties
20160512_154507

Ed is zo’n iemand die zijn shirt omhoog trekt in openbare plekken zoals bijvoorbeeld de trein. En Joep schaamt zich daar dan een beetje voor.

Omdat ik zeker weet dat jullie je continue vragen: jeetje wat zouden Ed en Joep, die mooie kienders van die super blogger Des, nou toch eens allemaal kunnen; hierbij een lijstje:

Ed:

  • is al soort van zindelijk! Naar buiten en ’s nachts nog wel voor de zekerheid een luier om, al vind hij dat niet eens prettig meer. Maar overdag thuis en op de psz geeft hij het gewoon aan: IK MOET PLASSEN! IK MOET PLASSEN! En dan heel trots op de wc zitten he. En daarna natuurlijk wel een high five.
  • slaapt nog steeds elke nacht bij ons. Zucht. Nouja, niet echt. Love it.
  • kan ook steeds beter praten. Na het consultatiebureau had ik toevallig ook een 10minuten gesprek met zijn mentor en die gaf hem ook wat minnetjes op taal en uitspraak. Hij kan het wel maar uit het nog niet zo. Ik merk het zelf ook in vergelijking met andere kindjes van zijn leeftijd, en ja, ik weet dat ik niet moet vergelijken maar toch. Het komt allemaal toch wel goed want ik heb even goed het alfabet met hem geoefend en ok hij kan nog steeds niet de letter K zeggen, maar toch. Komt goed.
  • hij kletst ook heel veel. Vind ik wel gezellig. Vaak ook niet hoor. Dan vind ik het irritant. Dan wil ik weleens roepen: NEE, IK WEET NIET WAT VOOR GEBOUW DAT IS EN VAN WIE HET IS!
  • eet echt heel veel en heel goed. Wil ook wel van alles proeven.

En dan nog Joep:

  • Joep is zo schattig. Echt zo cute. Met zijn voetjes en beentjes en zijn handjes en dat koppie en hoe hij loopt en hoe hij alles, echt alles, zijn broer na doet. Love it.
  • is lichamelijk al heel ver, verder dan hoe Ed was op die leeftijd, maar praten doet hij nog minder. Ach.
  • is totaal niet bang. Durft van alles. Geen angst.
  • als we weggaan pakt hij altijd mijn schoenen en die brengt hij naar mij toe. Ontzettend lief, maar ik ben er vaak nog niet aan toe om dan mijn schoenen aan te doen en dan loopt hij dus net zo lang achter me aan met die grote schoenen tot ik ze wel aan doe.
  • slaapt vaak door, soms niet.
  • eet soms goed, soms ook niet.
  • krijgt nog steeds borstvoeding, al is dat niet meer dan een paar druppeltjes die ook alleen maar uit mijn rechtertiet komen. Dat weet hij ook want hij wijst dan naar mijn linkertiet en zegt dan “op”?
  • is GEK op bussen en treinen. Dan fiets ik met Joep voor en Ed achter en dan ziet Joep een bus en dan zegt hij “bus! bus! bus!” en dan hoor ik achter me Ed roepen “waar dan? waar dan?”.
  • is heel lief. Hij wil heel graag goedkeuring van Ed merk ik. Dan doet hij hem na en kijkt hij even naar zijn grote broer van “kijk, zag je dat wat ik deed?”. Hij wil ook heel graag alles delen met Ed en gewoon heel graag met hem zijn.

Kortom: leukste kindjes ever.

 

Des Moedert: ieder voordeel heb ze nadeel

04/05/2016 - 3 reacties

8767b03504050b26065fc8165474f8ed

Das fijn, dacht ik laatst. Joep kan namelijk nu ook een soort van zelf zijn jas aan doen. Als je zijn jas op de grond doet en de mouwtjes goedlegt dan lukt het hem. Soort van dan he. Das zo handig, dacht ik toen. Dat ze nu dingen zelf willen doen.
Toch?

Nee.

Situatie: Joep kan zelf zijn jas aan doen.
Voordeel: hij kan het zelf.
Nadeel: hij wil het perse zelf doen. Zonder hulp. Je hoeft maar een mouwtje op te tillen en hij wordt al boos. En het gaat ontzettend langzaam.

Situatie: Ed kan zelf zijn schoenen aandoen. In ieder geval de schoentjes met klittenband.
Voordeel: hij kan het zelf.
Nadeel: hij wil het zelf doen. En hij denkt dat hij zijn schoenen met veters ook zelf aan kan doen, maar dat kan dus niet. Ook al zeg ik dat honderd keer van te voren. Ook al pak ik die schoenen van hem af, dan gaat hij dus huilen. Ook al zeg ik “laat mama je nou even helpen”. Nee. Hij wil het zelf doen. En dan die schoenen met die klittenband dus. Zo. Verschrikkelijk. Traag. Hoe moeilijk kan het zijn om klittenband te gebruiken, dat zou toch juist het leven makkelijker moeten maken??!! Nee dus. Het allerergst: hij checkt het ook nog eens keer. Dus dan NOG EEN KEER de bandjes op goed plakken. Zucht.

Situatie: Ed & Joep kunnen zelf de trap op en af.
Voordeel: ik hoef ze niet te tillen.
Nadeel: ze willen het zelf doen. Zonder hand. Zonder dat ik ze even bij hun schoudertjes vasthoud. En ze kunnen natuurlijk vallen, das ook een nadeel.

Situatie: Ed & Joep kunnen zelf eten.
Voordeel: ik hoef ze niet te voeren (haha, alsof het eendjes zijn) en kan “rustig” alleen eten.
Nadeel:  ooit een tafel (en vloer) gezien waar kinderen net yoghurt hebben gegeven?

Situatie: Ed & Joep kunnen lopen.
Voordeel: ik hoef ze niet te tillen. De kinderwagen hoeft niet altijd mee.
Nadeel: afgezien dat Ed bij alles wat hij ziet vraagt wat het is, valt het bij hem mee. Maar Joep is natuurlijk nog kleiner en maaktz zulke kleine stapjes. En hij is zoooo roekeloos. Nee, maar echt. Ed kent nog een beetje angst en bleef netjes op de stoep. Maar Joep loopt gewoon de stoep af, hij rent, hij wil hondjes aaien, hij wil naar de vogeltjes toe enz enz.

Situatie: Ed kan praten.
Voordeel: hij kan duidelijk maken wat hij wil.
Nadeel: hij kan dus duidelijk maken wat hij wil “ik wil chocoladekoekje!”, “ik wil ijs!”, “ik wil Netflix zien!”. Hij kan duidelijk maken wat hij niet wil “ik wil niet naar bed”, “ik wil niet naar huis”, “ik wil geen avondeten!”. En hij kletst heel veel. Echt heel veel. Van ’s ochtends vroeg tot naar bed. Het is nu de fase waar ik regelmatig zucht “zit er ook een uit-knop op?”