Tag

Ed

Des moedert: mijn zoon is een klier. Een hele grote

13/04/2016 - 5 reacties

828ccd21e5cd55aa3432a273e17e2a8e

Ja, ik had ook niet verwacht dat ooit te zeggen, maar het is dus wel zo. Mijn zoon is een klier. Een hele grote klier. Ik dacht, dat duurt nog wel even die fase, maar we are here now.

Voor de duidelijkheid: lief kan ie ook nog wel zijn. Soms. Als hij mijn hoofd vastpakt en mij overal kusjes geeft. Of elke keer als hij onze trouwfoto’s ziet en dan roept “mama mooi!”. Love it. Geen enkele bevestiging beter dan die van je kinderen.

De laatste tijd moet ik uitkijken dat hij niet een kindje duwt. Zomaar. Of slaan. Of stompen. Zijn broertje is daar het ultieme slachtoffer voor. Als ik in de keuken sta en en opeens Joep hoor huilen weet ik precies wat ik aantref als ik de woonkamer binnenkom. Joep liggen op de grond huilend, soms met zijn handje op zijn hoofd en Ed erbij staan. Onschuldig lachend. Eerlijk is hij wel. Het eerste wat hij roept is “ik heb Joep slaan!”. Bijna triomfantelijk, alsof hij heel trots is.

Dat mag toch niet, zeg ik dan. “Jawel!”, roept hij dan terug. Soms loopt hij naar Joep toe om hem te stompen. In zijn buikje, met dat kleine vuistje van hem. Heel veel pijn zal het vast niet doen, dat hoop ik tenminste, maar Joep kijkt daarna wel een beetje moeilijk.

Laatst zag ik het weer gebeuren. Joep liep langs, Ed deed snel een autootje voor zijn voeten en hoppa, daar lag Joep weer op de grond. Ed stiekem lachen, en dan naar mij kijken. Trots zegt hij dan “ik heb Joep vall’n!”.

Ergens is het ook een voordeel voor Joep. Tenminste, dat denk ik dan. Want hij leert wel terugslaan. Ik weet even niet of ik dit nou echt goed vind, daar ben ik over aan het nadenken en discussiëren met LOML. Want hij zegt: “het zijn jongens! Het worden mannen, die moeten kunnen slaan, daar worden ze hard van”.

Dat slaan en schoppen en stompen en laten struikelen, het zal er natuurlijk wel allemaal bijhoren. Ik zou natuurlijk niet Des zijn als ik ergens ook denk: ja maar wat nou als het een psychopaat wordt! Wat als ik later in de Margriet sta met een brief “ik ben doodsbang voor mijn eigen zoon”.  Wat nou als hij later Joep wil neerschieten omdat die probeert zin ring te stelen (Jay Z deed het).

Laatst lagen ze op bed en ik hoorde ze nog even kletsen. Opeens hoorde ik Ed huilen. Wat bleek: Joep gooide zijn flesje op hem. Ergens, heel stiekem, dacht ik op dat moment: karmaaaa.

 

Des Moedert: ik ben ed en wil niet in mijn eigen bed slapen (en dat dat eigenlijk helemaal niet erg is)

23/03/2016 - 6 reacties

Het naar bed gaan ritueel bij ons gaat zo: rond een uurtje of zes zeg ik al dat ze nu even alleen moeten spelen en niet meer zoveel aan papa, en zeker niet aan mama (!), moeten hangen want de dag is dan al bijna voorbij. Of hoe Ed het ook al zegt “mama-tijd”. Meestal eten we even wat of we kijken tv. Rond een uurtje of half 8 roep ik: wie gaat er mee tanden poetsen?

Tanden poetsen vinden Ed en Joep het leukste wat er is. Een bak met groenten binnenwerken, bah, maar tanden poetsen: graag. Er wordt nog hier en daar een luier verwisseld (als ze in bad gaan doe ik dat al eerder op de avond), de piamaatjes worden aan gedaan, en hop in bed.

Joep in zijn slaapzak en Ed onder zijn dekentje. Hij mag nog even zelf zijn sokken uit doen en op de kast gooien (raak! roept hij dan als hij goed heeft gegooid).

Dan ga ik met Joep op schoot bij Ed zitten en Ed vertelt nog even, in zijn eigen woorden, hoe zijn dag is gegaan. Wat hij heeft gedaan (spelen met vriendje!), wat hij heeft gegeten (hij herinnert zich altijd het lekkerste “hokolakoekje!” ) en of hij nog heeft gehuild hier en daar (want Joep ging mij duw’n). En dan mag Ed ons nog even bang maken met zijn enge gezichten, ik geef ze beide een kus en ze gaan slapen.

Joep slaapt altijd direct in. Ik denk dat 7 uur een betere bedtijd voor hem is, maar omdat ze op 1 kamer slapen heb ik geen zin dat hij weer wakker wordt als ik Ed half 8 op bed doe.

Nou wordt Joep sowieso nog 1 of 2x wakker ’s nachts, maar Ed tegenwoordig dus ook. Rond een uurtje of 12 of 1 uur ’s nachts roept hij “mama!!”. Of nouja, eigenlijk roept hij “papa!”, maar goed aan papa heb je niet veel op dat tijdstip van de nacht.

Ik kan dan 3 dingen doen:
– hem laten roepen, dan gaat hij steeds harder roepen, dan schreeuwen, joep wordt wakker, en dan heb je dus 2 huilende kinderen om 2 uur ’s nachts;
– ik kan naar hem toe gaan en zeggen dat hij moet slapen, maar ik weet bijna zeker dat hij dat niet gaat doen. En rond 2 uur ’s nachts heb ik niet echt zin om te discussiëren met een 3 jarige peuter (gek he);
– of ik kan hem uit bed halen waarbij hij vervolgens zijn oogjes dichthoudt, zijn hoofd op mijn schouder legt, zijn armpjes om mij heen doet en in mijn oor zachtjes zegt “mama, jij moet ook bobo (slapen)”, we lopen snel over de gang naar mijn kamer, ik leg hem neer op bed, hij draait zich om en ik ga naast hem leggen met mijn arm om zijn beentjes heen, ik aai hem nog even door zijn haren, en ik kijk hoe hij zijn hoofdje bij LOML op de kussen leg en we slapen weer verder.

Soms is een keuze maken echt niet zo moeilijk.

20151215_232225

 

 

 

Des Moedert: dingen die ik (soms) heel erg irritant vind aan mijn kinderen

16/03/2016 - 3 reacties

Met een kleine waarschuwing vooraf: dit stukje heb ik voorgeschreven. Toen ik heel erg moe en niet fit was. Als je zo moe bent vind je alles irritant. Dat Ed roept “maaaaamaa” is al genoeg dat ik sissend zeg “watttttttt nu weer??!!!”.  Maar echt: 9 van de 10x is dat dus heust niet het gevoel. Dan ben ik een hele zenne moeder. Dan roep ik dus “jahaaa??!” als Ed om mama roept. En dan is het enige wat echt irritant is dat ze niet heel goed eten.
Maar vorige week dus ff niet:

  • als Ed continue zijn beer vast heeft. Normaal gesproken vind ik kinderen met hun lievelingsknuffel ontzettend aandoenlijk, ja hoe vies zo’n knuffel er ook uitziet (en ruikt). Maar soms vind ik het gewoon irritant. Als ik Ed bijvoorbeeld wil aankleden en hij zijn beer maar niet wil loslaten. Of als hij overal zijn beer wil meenemen, ook naar de speeltuin. Of als ik, terwijl zo zo moe ben, moet meespelen dat Beer een liedje zingt. Neeeeeheee!
  • als Joep niet weet wat hij wil en van alles aanwijst, maar als ik hem het geeft hij nee zegt. En gaat huilen.
  • als ik Ed roep dat hij bij mij moet komen en hij komt niet.
  • als we weg willen gaan en op dat moment Ed en Joep verstoppertje willen spelen.
  • als Ed alles zelf wil doen, op die momenten dat ik haast heb.
  • als Joep perse met mij mee wil naar de wc. En hij vervolgens met de wc-papier gaat spelen aka het papier gaat scheuren.
20160310_092950

Dit is een foto van Joep terwijl ik dus op de wc zit.

  • als ze woest met hun speelgoed gooien. Ik heb al tig lego-blokjes tegen mijn kop gekregen, en geloof mij: dat voelt niet fijn.
  • als ze hun boekjes kapot scheuren: hier kan je me echt heel kwaad mee maken. Boeken! Het mooiste wat er is! En wat doen zij? De bladzijden eruit scheuren. Gdvdfdrefve.
  • als ze niet verschoond willen worden.
  • als Joep klei in zijn mond heeft.
  • als ik even met LOML wil praten over iets serieus en zij er dan tussenkomen.
  • vingerafdrukken op pas geboende ramen. Of op de tv.
  • dat Joep mijn haarborstel kwijt heeft gemaakt (ik heb hem inmiddels weer gevonden. Toen ik net een nieuwe had gekocht..natuurlijk).
  • dat Ed en Joep beide Snapchat zo leuk vinden terwijl IK gewoon een hondengezichtje wil hebben!!

Snapchat-1951618275064520582

Ziek

24/02/2016 - 6 reacties

Ik weet nog goed toen Ed voor het eerst ziek was. Daar had ik nog helemaal geen rekening mee gehouden, dat ze ook eens ziek kunnen worden. Vaak ziek. Vooral als ze naar de creche gaan. Een oud collega van mij vertelde eens dat haar dochtertje continue met een snotneus loopt.

Net als de rest van Nederland is ook in huize DesLomlEdJoep iederen ziek. Nouja, niet eens zo heel erg ziek, eigenlijk vooral verkouden. Maar dat is net zo erg. Vooral als je een kind van 1 jaar bent en nog niet weet hoe je moet snuiten (Joep) of als je niet weet wat je met die liters (echt waar) snot aan moet wat uit je neus komt en het daarom maar wegveegt aan je mauw (Ed). Zelf ben ik ook verkouden en heb ik keelpijn maar dat is vooral aan mezelf te danken omdat ik maandag perse wou hardlopen. In de regen. En harde wind.

Zo naïef was ik bij Ed zijn eerste ziek zijn, zo goed voorbereid ben ik nu. Je groeit in je rol als moeder, tenminste ik wel (hoop ik). Ik ga niet meer naar de huisarts want die vraagt altijd 1 ding: “gaat hij naar de creche?”. Om vervolgens te zeggen: “0hja, dan kan het snel gaan. Wacht het nog maar even een weekje af”.

Nu heb ik al vele pakjes zetpillen, uien en Luuf in huis. Alleen die snotneus he. Vanochtend was ik aan het appen met een vriendin die ook een ziek draakje thuis heeft, ze vertelde dat ze hele plakkaten snot moet weggeven in de ochtend. Zelf was ik vanochtend zo lang bezig om een hard stukje snot van Ed zijn wang weg te halen, dat ik het maar heb opgegeven. Nu lijkt hij een beetje op Robert de Niro, met een moedervlek op zijn wang.

Ik heb nog even een gegoogle-ed en zo’n neusspray zou ook moeten helpen dus die ga ik straks inslaan. Verder tips tegen verkouden kindjes zijn niet naar buiten gaan, katoenen kleren dragen, de temperatuur in de slaapkamer niet te hoog, veel drinken en vooral een goede dosis TLC. Check, check, check, check en dubbelcheck.

IMG_20160224_085211

Ed

11/02/2016 - 20 reacties
20151024_163708

kijk, hij loopt zelfs een beetje als een oude ziel

Toen we vorig jaar in het vliegtuig naar Kaap Verdie zaten, was er een vrouw die de hele tijd naar Ed zat te kijken. “Hij heeft een oude ziel”, zei ze toen. LOML en ik reageerden zoals je nou eenmaal reageert als er een wildvreemde vrouw naar je zoon kijkt en zegt dat hij een oude ziel heeft, namelijk door een beetje zenuwachtig te lachen en weg te kijken.

Nu snap ik dus wel een beetje wat die vrouw bedoeld.
Ik wil niet zeggen dat Ed momenten heeft dat hij opeens zegt “dat is me toch wat zeg, al die vluchtelingen in grote getale naar Nederland”. Integendeel zelfs, hij praat veel maar het zijn ook nog steeds veel fantasiewoorden en hij slikt veel woorden in waardoor hij een beetje praat als een boer uit Twente (“de innene doe t nie” = de internet doet het niet, het zegt wel wat dat Ed dat regelmatig zegt trouwens).

Nee, maar Ed vind ik dus wel een wijs ventje. En gevoelig vooral. Hij kan er bijvoorbeeld niet tegen als ehh.. er met een luide stem gecommuniceerd wordt. “Nee, nee, niet schreeuw’n” zegt hij dan. Over spiegels gesproken. En hij is heel voorzichtig. Als hij de deur achter zich dicht doet dan checkt hij altijd nog een keer. Al we buiten staan kijkt hij altijd om zich heen, om te zien of er een auto aankomt. En zoja; dan trekt hij zijn broertje meteen naar zich toe. Toen het zo glad was riep hij continue vanuit de kinderwagen “pas op mama, straks val je!”. Ook in de buurt van onbekende mensen gaat hij meteen naar zijn broertje toe om een arm om hem heen te slaan. Of hem een knuffel te geven. Of een kus op zijn achterhoofd (komt weleens voor dat Joep opeens opstaat en Ed dus weer een tand door zijn lip heeft).

Ik vind Ed dus een heel wijs, verantwoordelijk en gevoelig kind. Hij merkt het meteen als ik niet lekker in mijn vel zit, een beetje moe ben bijvoorbeeld. “Mama?” zegt hij dan, en dan kijkt hij heel lang naar mij. Alsof hij het echt voelt, en ik vind dat dus ergens best wel….tja..verontrustend.

Soms, omdat hij dus zo’n oude ziel is, vergeet ik weleens dat hij nog maar 2 jaar is. Of nouja, 3 jaar dus vandaag. Dan vergeet ik dat het ook nog maar een kind is met driftbuien en veel ongeduld.

De laatste tijd echter, voel ik vooral trots. Heel veel trots. Op alles wat hij doet. Maar ik voel me vooral trots dat ik zijn moeder ben. Dat ik zijn moeder mag zijn. Van zo’n lief wijs kind, van zo’n oude ziel, nouja, niet zo oud, maar wel 3 jaar oud dus vandaag.  Gefeliciteerd lieve abang, dat je maar mag blijven zoals je nu bent want het is helemaal goed zo.