Tag

Girlcrush

Des interviewt: Ori

14/06/2016 - 1 reactie

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Ori is mijn oudste nicht, al noem ik haar ook wel mijn oudste kleine nicht omdat ze inimini schattig klein is. En ze heeft 2 prachtige dochters, maar wat wil je ook als je man van somalische afkomst is en jij zelf een indonesische schone bent. Stiekem, heel stiekem, als ik het allemaal even niet weet, dan neem ik Ori als voorbeeld. Want zij doet het zo goed en blijft zo relaxt en, ook niet heel onbelangrijk, houdt beide culturen bij in de opvoeding. Hoe is dat nou: 2 culturen in 1 huishouden en 2 kleine dochtertjes?

PhotoGrid_1465896323888
Je vlogt op Dualesinthecity, waarom ben je begonnen met je vlog?
Allereerst! Ik vind je blog en nu je ook je vlogs geweldig!  Ik keek altijd al naar YouTube filmpjes van andere moeders en reageerde ook wel eens op die filmpjes. En op een dag dacht ik ja dat wil ook wel. Af en toe een filmpje over mijn moederschap. En hopelijk inspireer ik mensen zoals ik veel inspiratie krijg van de vele leuke filmpjes op YouTube.

Naast vlogger en supernicht werk je ook nog eens. Hoe combineer jij het ouderschap met het werkende leven?Haha supernicht! Ik hou ook van jou ook! En kan me geen leven voorstellen zonder jou en je mooie jongens! Hoe ik dat doe?! Gewoon doen eigenlijk. Maak bijvoorbeeld goede afspraken met je partner. En wij praten niet over werk als we samen zijn als gezin. Ook kook ik graag de avond ervoor.. dat zorgt voor minder stress als we hongerig uit school en of werk komen! Maar het allerbelangrijkste is: probeer geen super mama te zijn! Accepteer dat je kinderen naar de opvang moeten en geef je partner een compliment dat jullie leventje mooi op orde is..

Wat is je ultieme droom?
Een wereld reis maken met mijn gezin ok.. Das wel erg ver.. Een reis maken naar Japan!

PhotoGrid_1465896311033

Je dochters zijn de mooiste liefste meiden ever. Maar zeg eens eerlijk; op welke momenten kan jij je dochters wel achter het behang plakken?
Geloof me! De oudste heeft een keer op Moederdag gezegd u bent stom! Mijn hart brak!! Maar daarna werd ik kwaad en kon ik haar wel.. Ja dit kan je zelf wel invullen wat ik toen voelde en wou doen!
Jij hebt dus 2 dochters, ik 2 zonen. Ik kan me voorstellen dat ergens het opvoeden op dat vlak verschilt. Zijn er bepaalde onderwerpen of thema’s waarvan je denkt “ik vind het belangrijk dat mijn dochters dit weten”. Bijvoorbeeld: je lichaam of vriendjes?
Nu zijn ze nog klein. Maar ik zou heel graag willen dat ze weten dat ze mij alles kunnen vertellen. Dat ik nooit een oordeel zal hebben. Ik ben nu nog aan het uitvinden hoe ik dit goed overbreng op mijn dochters. Ik vertel ze elke dag dat ze ons alles kunnen vertellen en dat we er zijn om ze te helpen of om alleen te luisteren.
Je man is Somalisch. Merk jij verschillen qua cultuur in jullie relatie of qua opvoeden?
Heel weinig verschillen eigenlijk. Het gaat vanzelf. We zijn ook al zo lang samen dat we best op elkaar ingespeeld zijn. En we hebben dezelfde normen en waarden. En we nemen veel van elkaar over. 
PhotoGrid_1465896339174
 
Vertel eens: wat is jouw ultieme tip voor al die stoere mommy’s out there. Wat moeten ze zeker wel en wat zeker niet doen?
Oordeel niet over andere moeders. Want je kent de andere niet. Jij kent je eigen kinderen het best. En waarom zou een andere moeder daar dan een oordeel over hebben?  In het verleden wou ik dit weleens doen, dat zeg ik heel eerlijk. Maar wij moeders bij elkaar, we zouden juist elkaar moeten helpen en supporten. Heel cliché misschien maar:  in plaats van te oordelen heb elkaar lief!
Youtube kanaal: Duales in the city.
Je kunt haar ook volgen op Instagram.

Des Interviewt: Aisha

07/06/2016 - 4 reacties

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Een van mijn beste vriendinnen, mijn favoriete cake dealer, mijn schrijfmaatje, ze is het allemaal: Aisha. Wat begon met een blog bij web-log.nl, de eerste keer afspreken met nog wat meiden en inmiddels zijn we 10 jaar verder en spreken we elkaar bijna dagelijks. En toen werd zij zwanger, en ik ook. En toen beviel zij van haar kleine draak en ik 2 weken later ook. En appten we elkaar bijna elke nacht tijdens het voeding geven. Ik kan tegen haar zeggen dat ik stapelgek word van mijn kinderen en zij zal begrijpend knikken. Zo gaat dat in een vriendschap. Naast haar passie voor taarten maken en schrijven en eten en wijntjes drinken is ze dus ook moeder. Van een ontzettende knapperd ook nog, de 3 jarige Eed. Onlangs kwam ze erachter dat Eed hemofilie heeft, echt niet leuk. Wat doet dit met je als moeder, en hoe ga je ermee om? En taarten maken met zo’n mini dreumes, gaat dat allemaal nog?

PhotoGrid_1465239208199

Taartenmaakster, zzp-er in deze tijden. Je moet het lef maar hebben. Wat gaf jou de doorslag?
Jaren lang heb ik banen gehad die ik prima kon, waar ik goed de rekeningen van kon betalen, maar of ik het écht leuk vond? Eigenlijk niet. Er kwam een periode dat ik overspannen thuis zat, zonder baan, niet genietend van mijn leven en mijn gezin. Toen besefte ik dat die extra paar centen op je bankrekening geen moer uitmaken als je geen enkele dag kan genieten van je leven en altijd maar in de sleur meegaat. Dus wilde ik het over een andere boeg te gooien. Ik kwam er in die periode achter dat ik eigenlijk gewoon verder wilde in wat ik altijd al graag deed. Het bakken en ontwerpen van lekkere en mooie taarten. Toen ontstond de droom om een cakestudio te openen en besloot ik die droom na te jagen. Want waarom in hemelsnaam niet?!  Ik solliciteerde bij een chocoladewinkel zodat ik in alle rust en financiële zekerheid mijn bedrijfje kon beginnen en zei tegen mijn vriend; ‘Als het hier niks wordt, dan ga ik vol gas met mijn taartenbusiness. Anders komt er helemaal geen geld meer binnen.’ Ik werd wel aangenomen, maar een contract zat er helaas niet in, dus was de keus gemaakt. Vol gas gaan! Het ging allemaal heel snel, dus eerst maar vanuit huis. De rest zien we later wel. En nog elke dag ben ik blij dat ik die stap heb gemaakt. Ik verdien geld met wat ik echt ontzettend leuk vind om te doen. Misschien geen vetpot, maar ik ben heel gelukkig!

Nou weet ik dat je vriend Tom ook nog eens zzp-er is. En dan nog de zorg voor die mini draak; hoe combineer je onregelmatige werktijden met het gezinsleven?
Dat is soms even puzzelen en stoeien! De minidraak gaat 2,5 dag naar de crèche, de rest van de dagen is hij thuis. Tom werkt 6 dagen per week, ook op erg onregelmatige tijden en is alleen op zondag vrij. Ik ben in de weekenden eigenlijk amper vrij, dus we leven aardig langs elkaar heen. Op crèchedagen storten we ons allebei vol op ons bedrijf, lunchen soms wel even samen voor wat tijd met z’n tweetjes. De dagen dat de minidraak thuis is spendeer ik het liefst alleen met hem, zonder werk en tussendoor het huishouden. Dit is ook een bewuste keuze. Tom is aan het werk en ik vind het niet eerlijk tegenover de minidraak om hem voor de TV te planten en aan het werk te gaan. Thuis is thuis en samen, ook al is daar mama’s werkplek. Mijn gezin staat op nummer 1 en daar wil ik de taartenbestellingen zo min mogelijk tussen laten komen. Tom denkt daar gelukkig met zijn bedrijf ook zo over. Al kan dat natuurlijk niet altijd. Heb ik veel bestellingen op zijn vrije dagen staan, dan leggen Tom en ik de agenda’s naast elkaar. De ochtend spendeer ik dan met onze zoon en als Tom overdag een paar uurtjes thuis is kan ik aan de bak en ontfermt Tom zich over de minidraak. Zodra de minidraak op één oor ligt ga ik weer verder, wat vaak uitloopt op nachtwerk. Tom heeft ook een papamiddag ingelast om leuke dingen samen te gaan doen. Daar probeer ik me ook zoveel mogelijk buiten te houden. Lekker tijd voor papa en zoon is ook heel belangrijk! Als het even kan brengt Tom hem ook naar bed, want samen eten zit er voor het merendeel van de week niet in, dus dan compenseren we het zo een beetje. Vrije momenten met het hele gezin moeten we soms echt zoeken. Maar des te meer genieten we daar dan ook van! Soms is het maar een paar uurtjes, soms alleen tijdens het ontbijt.. Een hele dag is wel een luxe eigenlijk. Tom en ik spreken elkaar wel weer als we in bed liggen, haha! En anders plan ik mijn taarten en andere werkzaamheden zo dat we ’s avonds een paar uurtjes samen hebben. 
PhotoGrid_1465239191540
Je zoontje heeft de ziekte hemofilie. Kun je dit misschien in het kort jip&janneke taal uitleggen wat dit precies is en wat voor impact het heeft gehad op jou als moeder?
Hemofilie is een stollingsstoornis. Hij mist een bepaalde factor in zijn bloed waardoor zijn bloed niet goed stolt in het helingsproces. Als jij een wondje hebt, stolt je bloed, komt hier een korstje op en heelt het weer mooi. Bij de minidraak gaat het wondje wel dicht en stolt het bloed, maar omdat op zijn simpelst gezegd de lijm in zijn bloed niet sterk genoeg is laat het weer los. Hierdoor gaat zijn wond weer opnieuw bloeden en krijgt hij een injectie met stollingspreparaten om het goed te laten stollen. Dit kan aan de buitenkant zijn, maar spannender vind ik zelf aan de binnenkant. Bij een val of stoot kunnen er inwendige bloedingen ontstaan. Bijvoorbeeld in zijn knie, elleboog of in het ergste geval zijn hersenen. Bloed is giftig, daar waar het niet thuis hoort. Dus het vreet het kraakbeen aan bij bijvoorbeeld een kniebloeding heeft. Daarom moet hij binnen een uur medicijnen krijgen om de schade zo beperkt mogelijk te houden. Voor jouw beeldvorming. Mensen zonder hemofilie hebben van deze missende factor 8 zeg maar 100 %, de minidraak heeft slechts 2,2%. 
 
Hemofilie was voor ons een totaal onbekende aandoening. Dus de impact was erg groot toen we er bijna 2 jaar geleden achter kwamen. Het is een erfelijke aandoening die ik, na onderzoek, aan hem heb doorgegeven. Daar heb ik me schuldig over gevoeld, want door mij zat hij in deze situatie. Maar inmiddels niet meer hoor! Verder was vooral de beginperiode erg zwaar. Dit kwam ook omdat de minidraak meer het ziekenhuisbed en de operatietafel zag dan zijn eigen fijne bedje. We brachten hem op een gegeven moment dag na dag weer naar de operatiekamer om onder het mes te gaan. Zo’n klein ventje van toen 1,5 jaar. Dit gaat je als moeder niet in de koude kleren zitten en was ook amper te doen. Ik heb toen een tijdje overspannen thuis gezeten. Er was op privé en werkgebied veel gaande en als je kind dan ook nog eens zo vaak in het ziekenhuis komt te liggen en er komt ook nog een diagnose uit de lucht vallen… Dat was echt even te veel. Dat maakte het wennen aan de nieuwe hemofilie situatie best lastig. Zorgen dat je er zelf weer bovenop komt en leren over hemofilie, balans vinden in een toch wel wat andere levensstijl. Maar dat is goed gekomen gelukkig! Het blijft altijd een leerproces en strijd met je eigen angsten. Het klimmen en klauteren op speeltoestellen of met veel kindjes op een springkussen. Dat zijn momenten dat ik serieus het zweet in m’n bilnaad heb staan, alleen vinden we het voor hem heel belangrijk kind te zijn en niet beperkt te worden door hemofilie. Er is namelijk hartstikke goed mee te leven, maar bij bepaalde dingen moet je gewoon voorzichtiger zijn of beter opletten. Het liefst haal je hem van dat springkussen, want wat nou als er een kind op hem springt. Dan is het direct omschakelen, wordt het een ritje naar het ziekenhuis en krijgt hij een injectie. Het liefst wil je hem dat besparen. Maar het hoort bij ons leven , het gaat niet meer weg. Dus dan moet je er gewoon het beste van maken. Op dat moment proberen we onze eigen angst zo goed mogelijk te parkeren. Want wat blijkt? Het kan ook gewoon goed gaan en de minidraak heeft dan ontzettend veel lol gehad. Daar heb ik veel zweet in m’n bilnaad en angstige momenten voor over.
 
PhotoGrid_1465239163790
Leuk hoor die kinderen van 3 jaar, maar soms…. Zeg eens eerlijk: op welke momenten kan jij je zoontje wel achter het behang plakken?
Op dagen dat ik heel moe ben of gewoon niet zo lekker in mijn vel zit. Dat voelen die draakjes aan hè? Of je bent gewoon gevoeliger voor wat lastiger gedrag. Dan is mijn lontje ook echt wel een stuk korter. De minidraak heeft ook behoorlijk zijn eigen willetje. Niet naar huis willen als ik hem van de crèche haal, of niet naar de crèche willen als we ’s ochtends haast hebben. En dan kan hij ook gerust blijven staan waar hij staat. Ik kan heel hard gaan lopen roepen dat mama dan wel alleen naar huis of de crèche gaat, maar dat boeit hem geen mallemoer. Ik krijg dan ook een echte ‘nou, dan ga je toch lekker-blik’ toegeworpen! Hij kan ook ont-zet-tend een keel op zetten als het niet gaat zoals hij wil. Dan zou een plakbandje over zijn mond en dan achter het behang op zich wel een mooie zijn! 😉 
 
En wat zijn nou de mooiste momenten?
Gelukkig zijn dat er zoveel meer. En die behangplak momenten ben ik dan ook op slag vergeten! Als ik hem van de crèche haal krijg ik elke keer weer een ontzettend warm onthaal. Zodra ik in het vizier kom laat hij alles vallen waar hij mee bezig was, rent onder een luid roepend ‘Mijn mamaaaaa!!!’ met gespreide armen op mij af en springt in mijn armen. Elke keer weer. Heerlijk! Of als ik hem in bed leg en hij zich lekker tussen zijn knuffeltjes nestelt en zachtjes; ‘Daaaag mama, hajou (hou van jou) voor aaaltijd’ zegt. Heerlijk vind ik de momenten dat hij ontzettende lol met Tom heeft. Dat is zo mooi te zien. Daar kan geen mama tussen komen. Of als Tom en ik elkaar even knuffelen, dan stopt hij met waar hij mee bezig was en roept dat hij ook een dikke knuffel wil. Dan komt hij tussen ons in staan voor een fantastische familyhug. Heerlijk, die armpjes om onze benen heen. Oh, en hij is een ster in spannende verhalen verzinnen! Ik versta ze niet altijd even goed, maar gisteren ging het over ‘mòsterjagers’ (monsterjagers), toverbananen en paardjes. Die waren ‘veel groot’! Ik hang met tranen in mijn ogen aan zijn lippen, echt!
 
Taarten maken tot midden in de nacht, zo af en toe een mini draak, ik kan me voorstellen dat je soms kapot moe bent. Waar krijg jij dan weer energie van?
Tijd voor mezelf! Even wat afspreken met vriendinnen, dinsdagochtend even met die ene van Desschrijft.nl wat schrijven in een internetcafé, twee bladzijdes lezen en in slaap vallen (true story), dat soort dingen. Datenights met Tom zijn ook heel fijn. Die moeten we plannen door onze onregelmatige agenda’s, maar daar kijk ik dan ook elke keer heel erg naar uit!
PhotoGrid_1465239292730
Geef mij eens de tip voor die (aanstaande) mommy’s. Wat moet ze zeker wel, en wat zeker niet doen?
Kies ook eens voor jezelf! Je bent niet alleen een moeder, maar ook nog je eigenste ik. Vond je het voor het moederschap leuk om in je onderbroek Justin Bieber liedjes te playbacken? Blijf dat doen! Ik merkte in het begin dat het voelde alsof ik geleefd werd, geen eigen persoon meer was, maar een vrouw die constant met haar kind bezig moest zijn. Het leek een beetje alsof ik mezelf kwijt was ofzo. Maar toen ik er door meerdere mensen op werd gewezen (waaronder jij) dat het écht geen misdaad is om tijd voor jezelf vrij te maken, ben ik dat gaan doen. Ik merk dat ik dan weer oplaad en de behangplakmomentjes 10 malen beter aan kan, me beter voel en veel meer geniet van tijd met de minidraak.
 
Niet doen? Jezelf of je kind vergelijken met andere moeders of kinderen! Dit lijkt wel een soort mamadingetje, want ik hoor het overal om me heen. Geen moeder of kind is hetzelfde, iedereen heeft zijn eigen manieren en levensstijl. Wat voor het ene gezin werkt, hoeft niet voor het andere te werken. En je doet het heus goed als mama. Twijfel niet aan je kunnen. Al doe je die luier verkeerd om, is het badje net even te koud, al denk je soms dat je maar wat aankloot, dat geeft niet. Ik denk dat het moeder/ouderschap een groot leerproces is. Niet alleen voor je kind, maar ook voor jezelf. Vind je dat je het nu niet goed doet? Dan probeer je het op een later moment op een andere manier. Maar twijfel niet of je een goede moeder bent. Dat ben je namelijk! Je zorgt voor je kind, je houdt van je kind en wilt er het beste voor. Van die omgekeerde luier weten ze later heus niks meer. Tenzij je het op Instagram zet natuurlijk 😉

Des Interviewt: Charissa

17/05/2016 - 2 reacties

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Charissa ken ik via Instagram en toevallig is haar vriend een excollega van mij. Haar instagram staat vol met jaloersmakende foto’s want ze is namelijk stewardess. En oh trouwens, ze heeft daarnaast ook nog eens 2 prachtige kleine kinderen. Hoe kan dat? Ben je dan niet continue moe van een jetlag? Ben je als stewardess niet juist hele achter elkaar weg?  Wat blijkt: stewadess is zowat de perfecte part time baan voor een jonge moeder als Charissa. Terwijl ik alvast een sollicitatiebrief opstel *ahum* kunnen jullie lezen hoe Charissa dat nou allemaal doet.

PhotoGrid_1463395985427

Ik volg jouw blog, vlogs en op Instagram. En die Instagram van jou, jeetje, die isjaloersmakend. Dan ben je weer in Dubai, nu in Ecuador, dan weer in San Fransisco. En dat is dan ook nog eens je werk, potver. Al lijkt het mij ook heel zwaar: stewadess zijn en 2 kinderen erbij. Dus vertel eens: hoe combineer jij dit?
Stewardess zijn en kinderen hebben is als je het mij vraagt DE ideale combinatie. Tenminste als je in de luxe positie verkeert dat je parttime kunt werken. Ik voel mezelf bijna een fulltime mama, omdat ik ontzettend veel thuis ben, maar toch verdien ik een prima salaris omdat ik er gemiddeld 2,5 keer per maand even tussenuit knijpt. Even me-time, even alleen met mijn telefoon en portemonnee de deur uit, shoppen en ook de mogelijkheid hebben om echt dingen te passen, heel even bij het zwembad liggen, een keer roomservice bestellen, of gewoon slapen, heel lang slapen en ga zo maar door. Natuurlijk vergt dat flexibiliteit, goed plannen, maar bovenal een goed vangnet thuis. Mijn vriend, mijn moeder en een flexibel kinderdagverblijf maken dit alles mogelijk. Daar ben ik oprecht heel dankbaar voor. Ik regel alles, maar ben wel afhankelijk van deze lieve mensen.

Wat zijn je hobbies, je dromen, je passies en waar heb je nou echt een bloody hekel aan?
Ik hoef je natuurlijk niet te vertellen dat reizen mijn allergrootste hobby of passie is. Daarnaast sta ik sinds kort regelmatig op de tennisbaan, rondde ik een fotografie-opleiding af bij CREA (de creatieve universiteit van Amsterdam), ben ik enorm gek op lekker eten, koken en wijn, mode en interieur dingetjes, vind ik schrijven en filmpjes maken heel erg leuk en DIY ik zoveel mogelijk. Of het nou een klusproject in huis is of een knutseldingetje met mijn dochter. Alles doen wij DIY’en thuis :). Sinds ik een ereader heb, mag ik ook graag weer boeken lezen tegenwoordig. Of vlogs bekijken of blogs lezen. Love it! En klinkt het stom als ik zeg dat mijn kinderen ook mijn hobby zijn? Misschien wel he? Maar het is toch echt zo. Ik geniet er enorm van om met hun op de trampoline te springen, in bad te gaan of ze achterna te zitten en hun giebellachjes aan te horen. Ik droomde vroeger altijd om ooit in GTST te spelen, haha, die droom heb ik inmiddels laten varen. De baan van Floortje Dessing heb ik echter wel altijd geambieerd en sinds ik filmpjes maak van mijn reizen, waan ik me ook een beetje in haar schoenen. Low-profile, maar zeker niet minder leuk! Oef en toen vroeg je mij waar ik een hekel aan had. Moet erg diep nadenken, ben best een makkelijk iemand die niet zo snel dingen haat. Maar ik heb wel echt een hekel aan al het nieuws van tegenwoordig, de ellendige dingen met betrekking tot kinderen in slechte leefomstandigheden die ik af en toe zie als ik op reis ben, maar ook minder beladen dingen zoals het feit dat ik nog steeds niet doorslaap ’s nachts (al bijna vier jaar niet), dat ik praktische elke dag stofzuig en het ’s avonds eigenlijk wel weer kan gebeuren, dat ik soms met mijn beste gedrag eten kook en dat het gros onder de tafel ligt, op het bord achterblijft of aan de muur hangt en dat ik nog steeds geen Victoria Secret’s body heb. Damn I want that!

PhotoGrid_1463395953462

Je hebt 2 prachtige kinderen, hoe oud zijn ze ook nog weer? Wat vind jij het mooiste aan het ouderschap?
Ik ben mama van Evy (bijna 4) en Noah (bijna 2). Het was altijd al mijn droom geweest om ooit moeder te worden. Ik schreef het nog net niet in vriendschapsboekjes bij wat je later worden wil, maar het was het enige dat ik echt 100% zeker wist met betrekking tot mijn toekomst. Gelukkig is die wens uitgekomen. En hoe! Ik ben een moeder die heel erg in haar rol heeft moeten groeien. Had het best wel onderschat en me vooral verdiept in de rooskleurige kant van het moederschap. Het eerste jaar was met een reflux-baby’tje vallen en opstaan. Ik dacht echt dat elke gek op televisie kinderen kon opvoeden en waarom viel het mij dan zo zwaar? Ik vermoed dat het grotendeels kwam doordat ik moeite had met een heel modern verschijnsel FOMO en met het vreselijke slaapgebrek. Stapje voor stapje werd ik er beter in. En nu? Nu ben ik de allerbeste, liefste, leukste en gekste moeder die er bestaat. Ik zou nooit meer de tijd terug willen draaien naar de tijd dat ik geen kinderen had. Ik ben zo verliefd op ze. Op hun ondeugdheden, hun grapjes, maar het allermeest op die kleine lijfjes die het liefst met z’n tweeën tegelijk op je schoot kruipen om een boekje te lezen of nog even tv te kijken. In love 🙂

PhotoGrid_1463395969655

En vertel eens eerlijk; op welke momenten kan jij je kindjes wel achter het behang plakken?
Daarentegen word ik af en toe gek van het feit dat er eentje nog steeds ’s nachts loopt te spoken. Hij krijgt altijd het voordeel van de twijfel, maar na bijna vier jaar gebroken nachten zou ik toch wel heeeeeeel graag willen dat we ’s nachts gewoon weer konden slapen. Dat is wel een achter-het-behang-plak-momentje hoor :).

PhotoGrid_1463395999776

Ik kan me voorstellen dat je naast zo’n drukke baan en moeder zijn soms ontzettend moe kan zijn. Waar krijg dan weer energie van?
Van mijn werk kan je inderdaad goed moe worden. Ik vlieg eigenlijk altijd door de nacht terug naar huis, dus mis gemiddeld wel twee of drie nachten per maand. Buiten de jetlags en de gebroken nachten dus om. Je zou denken dat ik chronisch moe ben inmiddels. Echter voel ik me heel prima! Tuurlijk een paar dagen per maand doe ik wel alles in de laagste versnelling, maar de rest van de dagen benut ik volop. Elke ochtend is het zondagmorgen, uitgebreid ontbijten, lekker naar buiten, alle leuke dingen doen die ons budget en tijd toelaat en genieten van het feit dat ik van zo dichtbij mijn kindjes kan zien opgroeien.

PhotoGrid_1463396036423

Tenslotte: wat is jouw ultieme tip/advies voor al die fabulous mommy’s out there? Wat moeten ze wel en wat moeten ze zeker niet doen?
Tips voor alle mama’s out there. Count your blessings. Op momenten dat je het even niet meer ziet zitten, door vermoeidheid, ondeugende peuters of wat dan ook. Wees dankbaar dat je moeder bent, dat je dit mag meemaken en dat alles maar relatief is of echt waar een fase. Wees trots op jezelf, op alles wat je goed doet. Alle ballen in de lucht houden kan niemand. Ik focus me op alle ballen die er hangen en zorg ook dat die echt goed zijn. Op het moment dat ik weer ruimte of tijd heb voor een ander balletje, pas dan maak ik me daar zorgen over. En oh ja, alle clichés zijn waar… Nee ik weet het, ik wilde ook echt anders zijn dan alles en iedereen, maar helaas er gingen mij al meerdere voor die het ei al eens hebben uitgevonden… And it’s ok 🙂 I love burgerlijk 🙂 Amen.

 Charissa haar blog: Cherry’s Favourites.
En volg haar via haar hele leuke vlogs de wereld rond op Youtube.

Des Interviewt: Arifah

10/05/2016 - 6 reacties

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Mimi, oh mimi, want zo ken ik haar eigenlijk in het echt. Nou ja; sommige mensen ken ik al zolang via het internet dat ik echt even goed moet nadenken waarvan ik ze ook nog weer ken. Maar volgens mij was het via Twitter en ik kan me herinneren dat Mimi ook eens een boek heeft geschreven. Mimi houdt van eten, doet aan vloggen dus dan heb je sowieso mijn interesse maar daarnaast heeft ze ook het SCHATTIGSTE zoontje ooit (like really) van 2 jaar en daarnaast een prachtige dochter van 18 jaar. Wacht, huh? Hoe doet ze dat in hemelsnaam??! Mimi legt het wel even uit en geeft je daarnaast de tips waar je het lekkerste buitenshuis kunt eten.

FullSizeRender-2

Je vlogt nu al een tijdje onder de naam Daily Rose and I love it. Vertel eens iets meer over jezelf: wie ben je, wie is je vader, wie is je moeder, en wat doe je het dagelijkse leven?
Ik ben Arifah, verloofd met Emmanuel, moeder van 2, een dochter van 19 een zoon van 2. De naam Mimi is mij gegeven door Jewel toen ze 1 was en geen ‘mama’ kon zeggen en sindsdien noemt bijna iedereen mij zo. Rose is een afkorting van mijn naam. Ik werk 32 tot 36 uur van ma t/m vrijdag bij de Overheid. Vrijdag is het mijn “mama-dag” en hebben Yoji en ik lekker lang weekend.
Ik houd o.a. van eten, koken, bakken, filmpjes/foto’s maken en films, series en vlogs kijken hoewel dat niet altijd kan omdat er een ventje van 2 super veel aandacht vraagt, fietsen, dansen, sporten en lezen.

Je hebt die kleine prachtige Yoji rondlopen en ook nog eens een prachtige dochter van 18 jaar. Ik hoef niet te rekenen, daar zit een flink verschil tussen. Welke verschillen merk jij persoonlijk in de opvoeding?
Toen ik Jewel kreeg viel ik onder het kopje “tienermoeder” en woonde ik nog thuis. Ondanks het een schok was voor mijn ouders hebben ze me jaren geholpen met de verzorging van Jewel. Ook kreeg ik veel hulp van andere familieleden. Met Yoji doe ik alles samen met Emmanuel met Jewel die af en toe bijspringt en mijn ouders die 1x per maand oppassen. Met Yoji ben ik een stuk bezorgder dan bij Jewel. Men zegt dat het komt door mijn leeftijd. Met Yoji ben ik ook wat gestructureerder dan toen Jewel klein was. Dat had te maken omdat ik bij mn ouders woonde en iedereen zich “bemoeide” met Jewel. Jewel was bijvoorbeeld een hele moeilijke eter en kon daardoor altijd krijgen wat zij wilde eten van mijn ouders terwijl Yoji zonder ruzie alles eet wat de pot schaft. Een hele makkelijke eter.

IMG_7871

Toen je 18 jaar geleden zwanger was van je dochter was het natuurlijk net iets anders dan nu. Welke verschillen ondervond je vooral qua zwangerschap?
Toen ik 18 jaar was en zwanger was ik vooral erg naïef en niet bang, vergeleken met de laatste zwangerschap. Bij mijn laatste zwangerschap had ik veel kwaaltjes, terwijl ik bij mijn eerste zwangerschap beschikte over energie voor 10. Ik heb bij de zwangerschap van Yoji ook in de ziektewet gezeten en daarna ben ik nog bijna 2 jaar thuisgebleven om te herstellen. In totaal zat ik 2,5 jaar thuis en dat was soms echt heavy. Heel anders dan na de zwangerschap van Jewel, want 3 weken na de bevalling stond ik oud & nieuw te vieren in de club. En dat met lekkende tieten.

Op welke momenten kan jij je kinderen wel achter het behang plakken? En welke momenten zijn juist het allermooiste?
Als ze niet luisteren is het soms zo vermoeiend, dan kan ik mijn kinderen echt achter het behang plakken. Ze zijn allebei heel erg lief en Yoji heeft soms zijn buien, maar die vallen op zich reuze mee. Zijn buien die hij dan weleens heeft komen dan voort uit te weinig geslapen (ik word niet om 7 uur wakker in het weekend hoor, Yoji) of moe zijn en niet willen slapen. Yoji wil dan of de hele tijd spelen of dat ik hem optil of draag. Hem dragen is niet altijd de oplossing want hij hangt dan vaak de acrobaat uit en vindt zichzelf te grappig.
Daarnaast is Jewel erg zorgzaam en helpt ze ons veel met Yoji. Bijvoorbeeld hem ophalen van de crèche. Jewel is echt een geweldige dochter. Super trots op haar.

Werkende leven, zo’n kleintje rondlopen, ik kan me voorstellen dat er momenten zijn dat je ff flink wilt bijslapen. Wat doe je om weer energie te krijgen?
Energie krijg ik door te mediteren en mezelf te pamperen met bijvoorbeeld een maskertje of een massage. Bijslapen bestaat volgens mij niet, daarnaast krijg ik hoofdpijn van te lang slapen.

Er is 1 onderwerp wat echt centraal staat in jouw vlogs: THE FOOD! And I love food, dus vertel eens: wat is jouw favoriete gerecht om thuis te maken en wat is juist lekker om buitenshuis om te eten?
Ik heb niet echt een favoriet gerecht, maar wat ik wel vaak thuis klaar omdat ze lekker en makkelijk te maken zijn, zijn de zogenaamde populaire “steamed buns”. De broodjes maak ik niet altijd zelf omdat je ze voor een paar euro’s makkelijk bij Oriental of een andere toko kan halen. Die buns stoom je en kan je vullen met werkelijk van alles. Ik vul ze zelf vaak met kip fashong (chinese worst) of kip uit de oven met lenteuitjes, stukjes komkommer en een lekker sausje.
American Pancakes vind ik erg lekker, maar eet ze al heel lang niet meer zo vaak en ik ben wat dat betreft heel makkelijk en maak ze uit een pakje van Aunt Jemima met heel veel stroop.
Buitenshuis eet ik graag de bekende biefstuk van Loetje met champignons, ui en niet te vergeten de gouden staven oftewel patat. Ik houd erg veel van patat en stiekem kan ik dat altijd eten. Ook eet ik graag ik sushi, maar niet overal. Tentjes zoals Ichi-E en Vijf Nul Vijf vallen onder mijn favoriet en in het weekend ga ik graag naar Staring at Jacob voor de chicken & wafels. Ook houd ik van de populaire foodfestivals om vooral de nieuwe dingen uit te proberen zoals het eten van insecten, daar ben ik niet vies van.

Processed with VSCO with c8 preset

Processed with VSCO with c8 preset

Geef mij eens de tip voor die (aanstaande) mommy’s. Wat moet ze zeker wel, en wat zeker niet doen?
Niet bang zijn. Als je gevoelig bent; niet twijfelen aan jezelf omdat iedereen om je heen het beter weet. Vertrouw op je eigen!! En geniet vooral van het moederschap en je kinderen, want voor je het weet zijn ze het huis uit.

YouTube kanaal: https://www.youtube.com/channel/UCDUQzKYazU5Oh_xIyuHkCDA
Instagram: mimiroase
Facebook: http://facebook.com/itsdailyrose
Snapchat: yojurose

Des Moedert: Chrissy Teigen

27/04/2016 - 8 reacties

Chrissy Teigen is dan eindelijk bevallen. Van Luna. Of ik haar noem: mini John. Ik bedoel; kijk dan:

Screenshot_20160426-130736

Enfin, I love Chrissy, dat wisten jullie al. Chrissy is prachtig. Chrissy kan koken, maakt penisfoto’s, ze heeft humor, en ze heeft John Legend. Kortom: she’s got it all. En dan is ze ook nog eens moeder. Een week nadat ze moeder is geworden is ze gaan uiteten. En dat moet je natuurlijk nooit doen.

337C5ECE00000578-3555996-image-a-30_1461485645940

Volgens vele moeders dan.  Want 1 week nadat je bent bevallen hoor je in bed te liggen. Met je baby dicht tegen je aan, je neus tegen dat heerlijk ruikende koppie om het dat geurtje even flink in te snuiven. Je hoort borstvoeding te geven (natuurlijk), je hoort bij te komen van die verschrikkelijk bevalling (nee, geen makkelijke bevalling anders hoor je er niet bij). Dat moet allemaal. En dat beslissen wij. Wij moeders, wij vrouwen. Yep, that’s right.

Screenshot_20160426-130742

Want tussen al die haatcomments die Chrissy krijgt zit niet 1 man tussen. En er is niet 1 man die tegen John zegt waar hij het lef vandaan heeft om nu al te gaan uiteten. Want mannen onder elkaar: they don’t care. Mannen oordelen niet over andere mannen. Wij wel.

Chrissy besluit om te gaan uiteten want he zij is er ook nog. Dat ze de moeite doet om zich op te maken, want he, zij is er ook nog. Dat ze besluit om voor haar zelf te gaan. Want dat is tenslotte het belangrijkste , altijd. Om voor jezelf te zorgen en voor jezelf te kiezen. En dan vind ik het dus zo jammer dat ze juist dan al die shitload aan comments over haar heen krijgt. Laten wij moeders, wij vrouwen, eens ophouden met dat oordelen. Chrissy gaat uiteten, de ene blijft in bed met haar kleine, de ander gaat sporten, weer een ander besluit om helemaal lam te gaan met haar vriendinnen. Nou fucking en. Ik deelde eerder al het filmpje van Jada Pinkett-Smith waarin ze zegt dat je voor jezelf moet kiezen, ja ook als moeder (juist als moeder-zijnde). Ook Thamar zei het gisteren al: je bent niet alleen moeder, je bent ook vrouw.

Hulde dus aan Chrissy. En aan Thamar, en Jada en aan alle moeders die lekker hun eigen ding doen. En hulde aan mezelf omdat ik nou eenmaal zo’n awesome blogger ben die daar dan een stukje over schrijft.