Tag

Joep

Des moedert: over het leed dat kinderen die niet willen eten heet

17/09/2016 - 2 reacties

4f6d5b4ce5aab222e37ef0f1d31f632f

Snapchat, daar doe ik dus helemaal niets mee. Nouja, dat is niet waar: ik kijk elke dag welke filters er zijn. Ik ben het hondje nu wel een beetje zat, maar met het bloemenkransje is het leukste. Verder  gebruik ik Snapchat om dagelijks een snappie naar mijn vriendinnetje Aish te sturen. We zouden ook met elkaar kunnen whatsappen, maar zo werkt dat niet. Een keer sprak ze me aan via whatsapp, waarna ik haar een Snap stuurde (met het gezichtje naar beneden, het filtertje dat komt na het hondje) met de tekst “waarom app je mij??”

In ieder geval, ik wil het helemaal niet over Snapchat hebben, ik wil het alleen even hebben over het zoontje van een meisje die ik op Snapchat volg. Hij is 4 en hij heet alles. Zij kookt, en hij eet het op. Zo simpel kan het dus zijn. Een bord met rijst en boontjes, een bord met groente, pasta, u name it, hij vreet het. Een wonder noem ik dat, want ik ken dat niet.

Ok, das niet waar, want Ed eet goed, heel goed zelfs. Haring? Vind hij heerlijk. En laatst hebben we samen een bordje risotto gedeeld. Met extra parmezaanse kaas, vond hij lekker. Goed zo jongen, zei ik tegen hem.

Maar ik heb nog een zoontje, Joep. En joep is net 2 jaar oud. Er zijn dagen, heust, dat hij heel goed eet. De rest van het jaar eet hij gewoon niet. Niet. Goed. Ik heb ondertussen al van alles geprobeerd:

  • afleiden met speelgoed, tv, iPad, spelletjes;
  • spelenderwijs eten geven (vliegtuigje, dat soort bullshit);
  • eten geven in bad (ik heb 1x dit als advies gekregen, en als radeloze moeder probeer je alles);
  • onderhandelen: eerst een hapje, dan krijg je een koekje;
  • dreigen: als je nu niet eet, ga je op bed;
  • onder lichte dwang: wangen knijpen, mond gaat open en hup lepel erin;
  • en tenslotte: loslaten.

Want loslaten, dat moet je. Maak er geen strijd van, zegt iedereen. Het komt wel goed. “Jij was ook zo”, hoor ik regelmatig van mijn ouders. “En kijk hoe je nu eet”. Ja ja, nu weten we het wel.

Maar dat loslaten, dat.kan.ik.gewoon.niet. Nee, ik wil het gewoon niet. Ik wil dat hij verdomme gewoon zijn groente en dus zijn vitamines eet. Ik wil niet dat hij ziek word, ik wil al helemaal niet dat het een moeilijke eter wordt, ik wil gewoon dat hij sterk en gezond wordt/blijft.  Ik wil gewoon later met Joep naar een vijfsterren restaurant en dat Joep dan zegt: “nou doe mij maar als voorgerecht een marmerforel met salamblad”.

Om het maar enigszins positief af te sluiten: hij eet heust wel iets. Bijvoorbeeld soep. Dus gooi ik nog maar eens alle groente die ik kan vinden in een pan,gooi er een bouillonblokje bij (jaja, zoutvrij, ik weet het) en pureer de boel.
Dan gaat Joep later maar met LOML naar de Mcdonalds (oja: patatjes en fritesaus eet hij natuurlijk wel) en Joep en ik naar the Jane.