Tag

Joep

Des moedert: over het leed dat kinderen die niet willen eten heet

17/09/2016 - 2 reacties

4f6d5b4ce5aab222e37ef0f1d31f632f

Snapchat, daar doe ik dus helemaal niets mee. Nouja, dat is niet waar: ik kijk elke dag welke filters er zijn. Ik ben het hondje nu wel een beetje zat, maar met het bloemenkransje is het leukste. Verder  gebruik ik Snapchat om dagelijks een snappie naar mijn vriendinnetje Aish te sturen. We zouden ook met elkaar kunnen whatsappen, maar zo werkt dat niet. Een keer sprak ze me aan via whatsapp, waarna ik haar een Snap stuurde (met het gezichtje naar beneden, het filtertje dat komt na het hondje) met de tekst “waarom app je mij??”

In ieder geval, ik wil het helemaal niet over Snapchat hebben, ik wil het alleen even hebben over het zoontje van een meisje die ik op Snapchat volg. Hij is 4 en hij heet alles. Zij kookt, en hij eet het op. Zo simpel kan het dus zijn. Een bord met rijst en boontjes, een bord met groente, pasta, u name it, hij vreet het. Een wonder noem ik dat, want ik ken dat niet.

Ok, das niet waar, want Ed eet goed, heel goed zelfs. Haring? Vind hij heerlijk. En laatst hebben we samen een bordje risotto gedeeld. Met extra parmezaanse kaas, vond hij lekker. Goed zo jongen, zei ik tegen hem.

Maar ik heb nog een zoontje, Joep. En joep is net 2 jaar oud. Er zijn dagen, heust, dat hij heel goed eet. De rest van het jaar eet hij gewoon niet. Niet. Goed. Ik heb ondertussen al van alles geprobeerd:

  • afleiden met speelgoed, tv, iPad, spelletjes;
  • spelenderwijs eten geven (vliegtuigje, dat soort bullshit);
  • eten geven in bad (ik heb 1x dit als advies gekregen, en als radeloze moeder probeer je alles);
  • onderhandelen: eerst een hapje, dan krijg je een koekje;
  • dreigen: als je nu niet eet, ga je op bed;
  • onder lichte dwang: wangen knijpen, mond gaat open en hup lepel erin;
  • en tenslotte: loslaten.

Want loslaten, dat moet je. Maak er geen strijd van, zegt iedereen. Het komt wel goed. “Jij was ook zo”, hoor ik regelmatig van mijn ouders. “En kijk hoe je nu eet”. Ja ja, nu weten we het wel.

Maar dat loslaten, dat.kan.ik.gewoon.niet. Nee, ik wil het gewoon niet. Ik wil dat hij verdomme gewoon zijn groente en dus zijn vitamines eet. Ik wil niet dat hij ziek word, ik wil al helemaal niet dat het een moeilijke eter wordt, ik wil gewoon dat hij sterk en gezond wordt/blijft.  Ik wil gewoon later met Joep naar een vijfsterren restaurant en dat Joep dan zegt: “nou doe mij maar als voorgerecht een marmerforel met salamblad”.

Om het maar enigszins positief af te sluiten: hij eet heust wel iets. Bijvoorbeeld soep. Dus gooi ik nog maar eens alle groente die ik kan vinden in een pan,gooi er een bouillonblokje bij (jaja, zoutvrij, ik weet het) en pureer de boel.
Dan gaat Joep later maar met LOML naar de Mcdonalds (oja: patatjes en fritesaus eet hij natuurlijk wel) en Joep en ik naar the Jane.

Des moedert: even een tussenstand

25/05/2016 - 3 reacties
20160512_154507

Ed is zo’n iemand die zijn shirt omhoog trekt in openbare plekken zoals bijvoorbeeld de trein. En Joep schaamt zich daar dan een beetje voor.

Omdat ik zeker weet dat jullie je continue vragen: jeetje wat zouden Ed en Joep, die mooie kienders van die super blogger Des, nou toch eens allemaal kunnen; hierbij een lijstje:

Ed:

  • is al soort van zindelijk! Naar buiten en ’s nachts nog wel voor de zekerheid een luier om, al vind hij dat niet eens prettig meer. Maar overdag thuis en op de psz geeft hij het gewoon aan: IK MOET PLASSEN! IK MOET PLASSEN! En dan heel trots op de wc zitten he. En daarna natuurlijk wel een high five.
  • slaapt nog steeds elke nacht bij ons. Zucht. Nouja, niet echt. Love it.
  • kan ook steeds beter praten. Na het consultatiebureau had ik toevallig ook een 10minuten gesprek met zijn mentor en die gaf hem ook wat minnetjes op taal en uitspraak. Hij kan het wel maar uit het nog niet zo. Ik merk het zelf ook in vergelijking met andere kindjes van zijn leeftijd, en ja, ik weet dat ik niet moet vergelijken maar toch. Het komt allemaal toch wel goed want ik heb even goed het alfabet met hem geoefend en ok hij kan nog steeds niet de letter K zeggen, maar toch. Komt goed.
  • hij kletst ook heel veel. Vind ik wel gezellig. Vaak ook niet hoor. Dan vind ik het irritant. Dan wil ik weleens roepen: NEE, IK WEET NIET WAT VOOR GEBOUW DAT IS EN VAN WIE HET IS!
  • eet echt heel veel en heel goed. Wil ook wel van alles proeven.

En dan nog Joep:

  • Joep is zo schattig. Echt zo cute. Met zijn voetjes en beentjes en zijn handjes en dat koppie en hoe hij loopt en hoe hij alles, echt alles, zijn broer na doet. Love it.
  • is lichamelijk al heel ver, verder dan hoe Ed was op die leeftijd, maar praten doet hij nog minder. Ach.
  • is totaal niet bang. Durft van alles. Geen angst.
  • als we weggaan pakt hij altijd mijn schoenen en die brengt hij naar mij toe. Ontzettend lief, maar ik ben er vaak nog niet aan toe om dan mijn schoenen aan te doen en dan loopt hij dus net zo lang achter me aan met die grote schoenen tot ik ze wel aan doe.
  • slaapt vaak door, soms niet.
  • eet soms goed, soms ook niet.
  • krijgt nog steeds borstvoeding, al is dat niet meer dan een paar druppeltjes die ook alleen maar uit mijn rechtertiet komen. Dat weet hij ook want hij wijst dan naar mijn linkertiet en zegt dan “op”?
  • is GEK op bussen en treinen. Dan fiets ik met Joep voor en Ed achter en dan ziet Joep een bus en dan zegt hij “bus! bus! bus!” en dan hoor ik achter me Ed roepen “waar dan? waar dan?”.
  • is heel lief. Hij wil heel graag goedkeuring van Ed merk ik. Dan doet hij hem na en kijkt hij even naar zijn grote broer van “kijk, zag je dat wat ik deed?”. Hij wil ook heel graag alles delen met Ed en gewoon heel graag met hem zijn.

Kortom: leukste kindjes ever.

 

Des Moedert: dingen die ik (soms) heel erg irritant vind aan mijn kinderen

16/03/2016 - 3 reacties

Met een kleine waarschuwing vooraf: dit stukje heb ik voorgeschreven. Toen ik heel erg moe en niet fit was. Als je zo moe bent vind je alles irritant. Dat Ed roept “maaaaamaa” is al genoeg dat ik sissend zeg “watttttttt nu weer??!!!”.  Maar echt: 9 van de 10x is dat dus heust niet het gevoel. Dan ben ik een hele zenne moeder. Dan roep ik dus “jahaaa??!” als Ed om mama roept. En dan is het enige wat echt irritant is dat ze niet heel goed eten.
Maar vorige week dus ff niet:

  • als Ed continue zijn beer vast heeft. Normaal gesproken vind ik kinderen met hun lievelingsknuffel ontzettend aandoenlijk, ja hoe vies zo’n knuffel er ook uitziet (en ruikt). Maar soms vind ik het gewoon irritant. Als ik Ed bijvoorbeeld wil aankleden en hij zijn beer maar niet wil loslaten. Of als hij overal zijn beer wil meenemen, ook naar de speeltuin. Of als ik, terwijl zo zo moe ben, moet meespelen dat Beer een liedje zingt. Neeeeeheee!
  • als Joep niet weet wat hij wil en van alles aanwijst, maar als ik hem het geeft hij nee zegt. En gaat huilen.
  • als ik Ed roep dat hij bij mij moet komen en hij komt niet.
  • als we weg willen gaan en op dat moment Ed en Joep verstoppertje willen spelen.
  • als Ed alles zelf wil doen, op die momenten dat ik haast heb.
  • als Joep perse met mij mee wil naar de wc. En hij vervolgens met de wc-papier gaat spelen aka het papier gaat scheuren.
20160310_092950

Dit is een foto van Joep terwijl ik dus op de wc zit.

  • als ze woest met hun speelgoed gooien. Ik heb al tig lego-blokjes tegen mijn kop gekregen, en geloof mij: dat voelt niet fijn.
  • als ze hun boekjes kapot scheuren: hier kan je me echt heel kwaad mee maken. Boeken! Het mooiste wat er is! En wat doen zij? De bladzijden eruit scheuren. Gdvdfdrefve.
  • als ze niet verschoond willen worden.
  • als Joep klei in zijn mond heeft.
  • als ik even met LOML wil praten over iets serieus en zij er dan tussenkomen.
  • vingerafdrukken op pas geboende ramen. Of op de tv.
  • dat Joep mijn haarborstel kwijt heeft gemaakt (ik heb hem inmiddels weer gevonden. Toen ik net een nieuwe had gekocht..natuurlijk).
  • dat Ed en Joep beide Snapchat zo leuk vinden terwijl IK gewoon een hondengezichtje wil hebben!!

Snapchat-1951618275064520582

Ziek

24/02/2016 - 6 reacties

Ik weet nog goed toen Ed voor het eerst ziek was. Daar had ik nog helemaal geen rekening mee gehouden, dat ze ook eens ziek kunnen worden. Vaak ziek. Vooral als ze naar de creche gaan. Een oud collega van mij vertelde eens dat haar dochtertje continue met een snotneus loopt.

Net als de rest van Nederland is ook in huize DesLomlEdJoep iederen ziek. Nouja, niet eens zo heel erg ziek, eigenlijk vooral verkouden. Maar dat is net zo erg. Vooral als je een kind van 1 jaar bent en nog niet weet hoe je moet snuiten (Joep) of als je niet weet wat je met die liters (echt waar) snot aan moet wat uit je neus komt en het daarom maar wegveegt aan je mauw (Ed). Zelf ben ik ook verkouden en heb ik keelpijn maar dat is vooral aan mezelf te danken omdat ik maandag perse wou hardlopen. In de regen. En harde wind.

Zo naïef was ik bij Ed zijn eerste ziek zijn, zo goed voorbereid ben ik nu. Je groeit in je rol als moeder, tenminste ik wel (hoop ik). Ik ga niet meer naar de huisarts want die vraagt altijd 1 ding: “gaat hij naar de creche?”. Om vervolgens te zeggen: “0hja, dan kan het snel gaan. Wacht het nog maar even een weekje af”.

Nu heb ik al vele pakjes zetpillen, uien en Luuf in huis. Alleen die snotneus he. Vanochtend was ik aan het appen met een vriendin die ook een ziek draakje thuis heeft, ze vertelde dat ze hele plakkaten snot moet weggeven in de ochtend. Zelf was ik vanochtend zo lang bezig om een hard stukje snot van Ed zijn wang weg te halen, dat ik het maar heb opgegeven. Nu lijkt hij een beetje op Robert de Niro, met een moedervlek op zijn wang.

Ik heb nog even een gegoogle-ed en zo’n neusspray zou ook moeten helpen dus die ga ik straks inslaan. Verder tips tegen verkouden kindjes zijn niet naar buiten gaan, katoenen kleren dragen, de temperatuur in de slaapkamer niet te hoog, veel drinken en vooral een goede dosis TLC. Check, check, check, check en dubbelcheck.

IMG_20160224_085211