Tag

moederschap

Des moedert: zo zwaar, zo zwaar

30/09/2016 - 13 reacties

Wat maakt het ouderschap nou eigenlijk zo zwaar? Ik zat er aan te denken terwijl ik weer eens bekaf op de bank lag. Wat had ik vandaag nou eigenlijk gedaan waardoor ik zo moe ben? Het is niet dat ik tig marathons had gelopen. Het was ook niet zo dat ik de hele dag had gestaan. Het was ook niet, helaas niet, dat ik de avond ervoor was wezen stappen. Niets van dit alles. Ik was opgestaan, we gingen die ochtend naar het ouder&kind cafe, in de namiddag gingen we boodschappen doen en tussendoor speelde ik wat met de kindjes en probeerde ik hier en daar het huishouden te doen. Niet iets waarvan ik dacht: oh ja. Daarom was ik zo moe.
Maar ik was het wel: moe. Gesloopt.

Ik dacht aan verschillende dingen die het ouderschap zo zwaar maken:

  • de zorg voor de kindjes: vanaf ’s ochtends vroeg tot ze ’s avonds in bed liggen, en ergens in de nacht ook. Er is geen stop. Je moet zorgen dat ze goed eten, goed drinken, dat ze kleren aan hebben (ook wel handig), een luiertje, nog even snel plassen voordat je weggaat want zul je net zien dat Ed onderweg op de fiets roept dat hij NU moet plassen, de douche, een badje, ze afdrogen en goed insmeren en nog met ze spelen, pedagogische spelletjes natuurlijk, geen ipad en niet teveel suiker enz enz.
  • opvoeden: met altijd maar die vraag “doe ik het wel goed?”. Komt het wel goed met ze? Pak ik het goed aan? Want natuurlijk zijn er tig tips te krijgen van alle tantes, moeders en vriendinnen. Net zoals er zoveel websites en boeken te lezen zijn. En toch komt het aan op 1 ding: jouw moedergevoel, en jouw kind. Want alle kindjes zijn verschillend. En natuurlijk kom je er pas achter als je er zelf in zit.. Mijn moeder zegt altijd “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen”. Ik kan het me nauwelijks voorstellen want joh dan kunnen ze toch alles zelf doen? Maar dan denk ik aan mij als puber en mijn tig foute vriendjes en laat thuis komen van stappen of helemaal niet thuis komen en dan krijg ik al spontaan hoofdpijn.
  • verantwoordelijkheid: want die heb je. Vanaf dag 1 tot de dag dat ze..nou ja daar wil je al helemaal niet aan denken. Of hoe mijn neefje laatst heel wijs zei: kinderen heb je voor altijd. Soms zit ik in de auto met de kinderen en dan ben ik even heel bang. Wat nou als…wat nou als? Net zoals ik verantwoordelijkheid ben als ze als 2 ongeleide projectielen met 2 kleine winkelwagentjes (sidenote: ik had eens het geniale idee *kuch* om die kleine winkelwagentjes te gebruiken. Grootste fout van mijn leven. Ik raakte ze meteen kwijt) door de supermarkt gaan, net zoals ze later groot worden en misschien hele grote pestkoppen worden en kinderen in elkaar slaan.
  • slaap: tja. Moe ben je natuurlijk ook simpelweg omdat je niet genoeg slaapt. Gebroken nachten, ik heb ze nog steeds en ik ben al bijna 4 jaar moeder. Good lord.
  • balans: neem bovenstaande punten en dan heb je jezelf nog. En je huwelijk, en je vriendinnen en je sport en je sociale leven *kuch* en elke dag maar weer proberen een goede balans te maken.

Je zou je bijna afvragen waarom je in hemelsnaam kinderen moet “nemen” maar dan opeens doen ze dan toch dit weer:

14446093_10154026745752684_2311946369503991405_n

Des moedert (en schrijft een stukje tussendoor) Ed en ik

16/08/2016 - 14 reacties

De laatste tijd hebben Ed en ik veel ruzie met elkaar. Dat klinkt een beetje stom misschien, alsof Ed een goede vriend van mij is (0f een kat), terwijl hij mijn 3 jarige zoon is. Maar ik kan het niet beter beschrijven als ruzie maken.

Het gaat over kleine dingen. Daar begint het altijd mee. Bijvoorbeeld dat Ed de deur niet open mag doen. Hij zit al met zijn hand aan het sleuteltje en wilt het omdraaien. Nee, niet doen, zeg ik dan. Hij gaat door. Niet doen zei ik, zeg ik dan. Hij draait het sleuteltje om. Nee Ed, mama zei toch niet doen? Hij doet de deur open, en ik flip. Verdomme, wat zei ik nou? Hoorde je mij de eerste paar keren niet? Ik zei toch godverdomme dat je dat niet mocht doen?

Nee, ik overdrijf niet. Ja, ik roep inderdaad die 2 woorden erbij “verdomme” of “godverdomme”. Soms zeg ik: jezus christus, WAT ZEI IK NOU?

Ik snap niet echt waar het vandaan komt. Want we hadden een heerlijke band.  Maar de laatste tijd is hij stout aan het doen, aan het uitdagen, niet luisteren, en, ja ik zeg dit gewoon: asociaal gedrag aan het vertonen. Bijvoorbeeld dat hij een koekje wil. En dan zegt hij: ik wil 1, ik wil 2, ik wil heel veel! Nee, je krijgt er 1, zeg ik dan. “Nee, veel!” roept hij terug.
Ik vind dat dus zo…godverdomme aso. Ja echt. Wees dankbaar met wat je krijgt, roep ik hem dan toe.

Soms is er een koekje (of een broodje, of een speelgoedje, of wat dan ook) kapot gegaan of “geef ik hem het niet op de juiste manier” (beter dan dit kan ik het ook niet zeggen). En dan is meneer Ed dus boos. Ik wil die niet! Roept hij dan. En dan gaat hij op de grond liggen, mijn zijn handen op de grond slaan en met zijn voeten heen en weer schoppen. Helemaal boos. Omdat het koekje in tweeën  is gebroken.

Kijk, weet u.
Ik zie genoeg memes in mijn timeline voorbij komen. Ik weet echt dat het typisch peuter gedrag is. En ik kan er ook wel enigszins begrip voor tonen, soms. Maar de laatste tijd is het de hele dag door. Dat ik ’s ochtends tegen hem zeg: ga even op de wc zitten, en dat hij dan zegt: NEE! IK WIL NIET! Verdomme, begin je nu al, roep ik dan terug.
Nee, dat is geen fijn begin, maar het zit me gewoon tot hier (als je me nu zou zien zou ik dus mijn hand tot ver boven mijn hoofd doen).

971e6d6e194a4e1084481dc0bab79d35

Maar ik wil soms gewoon dat hij luistert. Nee, ik wil juist dat hij luistert naar mij. Omdat ik het beste met hem voor heb. Omdat ik het ook, verdomme ik ben zijn moeder, beter weet. Ik wil dat hij gewoon ff leuk doet (zeg ik dit nou echt?), ik wil dat hij de regels opvolgt van dit huis (ja, ik zeg dit nu echt). En ik voel me hartstikke goed, dus het is niet dat ik iets uitstraal (toch?), dus waarom doet hij nou zo stom? Waarom moet ik tegen hem schreeuwen (en vloeken, maar dat doe ik zelf, ik weet het) en dat hij dan pas luistert, maar wel met tranen over zijn wangen en ik me weer schuldig voel omdat ik me heb laten gaan?

Gisteravond vroeg LOML wat ben je stil, en ik was ook stil al was het maar omdat ik moe was want Joep was ook nog eens ziek en ik had een gebroken nacht achter de rug en toen opeens, moest ik huilen.
Ik huil niet snel, echt niet, de laatste keer dat ik gehuild heb kan ik me niet eens herinneren. En ik huil ook bijna nooit uit verdriet bij LOML (wat hij weleens jammer vind), maar uit boosheid, uit frustratie, en dat was al helemaal lang geleden dat ik dat deed.

Maar dit keer moest ik dus huilen, heel erg huilen, uit verdriet. Om Ed, voor Ed. Omdat ik me zo’n slechte moeder voelde, omdat ik niet wil schreeuwen, maar het wel doe, en dat is geen excuus, omdat ik geen begrip voor hem kan tonen, omdat ik door heb dat Ed mij doorheeft en mij niet vertrouwt, en ik weer die band terug wil met Ed hoe het was, dat was niet eens zo lang geleden, misschien 2,5 week terug maar het voelt alsof het zo lang geleden is en ik voelde me gewoon zo…

En toen zei LOML dat Ed negatief aandacht vraagt. En dat ik daar niet op moet reageren. Maar veel geduld moet hebben, en dingen rustig aan hem uitleggen, want dan snapt hij het. En soms moet je dat even horen. Niet van andere moeders, maar van je man. Die je dan troost, een arm om je heen slaat, en je tranen droogt. Omdat je huilt uit verdriet, niet uit boosheid. Omdat je samen het beste wil voor Ed. En toen zei LOML “hij is ook echt heel lief”, en hij vertelde hoe hij die avond met Ed ijs ging halen en dat hij helemaal blij achterop de fiets zat. En dat hij heel snel naar huis wou, want hij wou het raketje aan Joep geven en de cornetto voor mij. “Deze is voor mama”, zei hij de hele tijd.
Ik moest weer huilen, heel hard.

De volgende dag zei ik tegen Ed dat we wat meer geduld met elkaar moeten hebben. “Mama heel veel met jou en jij ook een beetje met mama, ok?”
Dat vond hij goed. En ik bleef rustig, en ik legde hem dingen uit, en hij ging ’s ochtends wel naar de wc, en hij deed geen stoute dingen (nouja, hij sloeg zijn broertje maar hij bedoelde het als een high five).

Aan het einde van de dag zei ik: Ed, mama is trots op jou.
Ik ook op jou mama, zei hij toen.
En ik huilde weer.

Des moedert: het is zwaar maar niet meer zo zwaar en ik kan het.

11/08/2016 - 3 reacties

8258dd6dcd83c8a19eace3a8ef3530c3

Laatst zag ik mezelf weer eens bezig met de kids. Heen en weer, achter ze aanrennen, luiers om, schoenen aan, nog een doekje over die altijd vieze mondjes. Op dat moment kan ik ook wel ergens lachen, om mezelf. Zie mij nu de ultieme mama zijn. Wie had dat ooit verwacht?

Ja ik dus, heust wel. Maar niet zo. Toen Ed net geboren was dacht ik niet dat het zo zwaar kon zijn. En het was maar 1 kind! Mijn oma had er 13!! Hoe zwaar was het nou om voor 1 kind te zorgen?! Nou heel zwaar, en toen werd ik ook nog eens zwanger van Joep. Die laatste loodjes van de bevalling waren loeizwaar, en toen werd Joep geboren. Ed kon nog niet lopen, ik had opeens 2 kinderen in de luiers en LOML was al meteen aan het werk. Daar zat ik dan thuis, nog volop in de hormonen. Oh wat vond ik het toen pas zwaar.

Toen Ed nog 2 dutjes op een dag deed dacht ik het nooit te kunnen volhouden als hij 1 dutje ging doen. Of nog erger (!!): helemaal geen dutjes. Dan had ik dus echt geen pauze. Of toen Ed nog naar de kinderopvang ging. En ik opeens thuis kwam te zitten en we de kinderopvang stop gingen zetten. Dan moest ik dus echt fulltime (!!) voor de kinderen zorgen!

Ed en Joep spelen nu soms bij de buurjongen. En ze kunnen met zijn 2en spelen. Ik kan even snel het vuilnis wegbrengen. Ik kan koken. Ik kan even het huis schoonmaken. Ik durf de deuren open te houden, ze kunnen inmiddels zelf de trap op en af. Ja, het is echt waar wat iedereen toen tegen mij zei: hou vol! Het wordt makkelijker, ze groeien steeds sneller, ze worden zelfstandiger, je krijgt een ritme: het wordt leuk!

En dat is het dus echt. Joep is bijna 2 en gaat dan ook naar de peuterspeelzaal. Dat betekent dat ik straks 2 vrije ochtenden heb. Soms komen de oma’s nog maar vaker zeg ik nu: het hoeft niet perse meer. Ik kan het nu alleen af. Ik kan dit. En zo zwaar als in het begin, dat is het niet meer.

Dus zorg ik fulltime voor de monsters en vaak alleen want LOML is vaak weg ivm zijn werk. Had ik dit verwacht, 3 jaar geleden? Dat ik dit aankon? Nooit. Wat maar wil zeggen: onderschat je eigen krachten niet vrouwen.
Insert hier een powerfulle quote.

Des moedert: dingen die je vaak zegt als je 2 kinderen hebt, bijvoorbeeld 2 jongens van 1 en 3 jaar die Ed en Joep heten:

09/08/2016 - 5 reacties
  • nee!
  • ja!
  • neehee!
  • ik zei toch nee!
  • verdomme, nee!
  • nee, dat mag je niet zeggen!
  • rustig jongens! (dit zeg ik echt heel vaak)
  • niet doen!
  • wacht even!
  • even geduld!
  • ik zei toch wacht even!
  • je valt straks!
  • pas op!
  • pas nou op! (of: pas nou ohooop!!)
  • ik zei toch dat je ging vallen!
  • niet slaan!
  • niet duwen!
  • niet je broertje pesten!
  • niet zo miepen! (zeg ik ook echt heel vaak)
  • ja van je oma mag je alles
  • morgen
  • nog 1 nachtje slapen
  • nog niet
  • gedraag je, we zijn in een winkel/ bij iemand thuis / in de wachtkamer bij de dokter / in de bus / trein /
  • dat weet ik niet
  • ik weet niet wat dat is
  • ik weet niet hoe dat heet
  • ik weet niet waar de bomen precies vandaan komen en ja dit is het mooiste om te zeggen:
  • mama houdt ook van jou <3.

20160806_144851

 

Des moedert: even een tussenstand

25/05/2016 - 3 reacties
20160512_154507

Ed is zo’n iemand die zijn shirt omhoog trekt in openbare plekken zoals bijvoorbeeld de trein. En Joep schaamt zich daar dan een beetje voor.

Omdat ik zeker weet dat jullie je continue vragen: jeetje wat zouden Ed en Joep, die mooie kienders van die super blogger Des, nou toch eens allemaal kunnen; hierbij een lijstje:

Ed:

  • is al soort van zindelijk! Naar buiten en ’s nachts nog wel voor de zekerheid een luier om, al vind hij dat niet eens prettig meer. Maar overdag thuis en op de psz geeft hij het gewoon aan: IK MOET PLASSEN! IK MOET PLASSEN! En dan heel trots op de wc zitten he. En daarna natuurlijk wel een high five.
  • slaapt nog steeds elke nacht bij ons. Zucht. Nouja, niet echt. Love it.
  • kan ook steeds beter praten. Na het consultatiebureau had ik toevallig ook een 10minuten gesprek met zijn mentor en die gaf hem ook wat minnetjes op taal en uitspraak. Hij kan het wel maar uit het nog niet zo. Ik merk het zelf ook in vergelijking met andere kindjes van zijn leeftijd, en ja, ik weet dat ik niet moet vergelijken maar toch. Het komt allemaal toch wel goed want ik heb even goed het alfabet met hem geoefend en ok hij kan nog steeds niet de letter K zeggen, maar toch. Komt goed.
  • hij kletst ook heel veel. Vind ik wel gezellig. Vaak ook niet hoor. Dan vind ik het irritant. Dan wil ik weleens roepen: NEE, IK WEET NIET WAT VOOR GEBOUW DAT IS EN VAN WIE HET IS!
  • eet echt heel veel en heel goed. Wil ook wel van alles proeven.

En dan nog Joep:

  • Joep is zo schattig. Echt zo cute. Met zijn voetjes en beentjes en zijn handjes en dat koppie en hoe hij loopt en hoe hij alles, echt alles, zijn broer na doet. Love it.
  • is lichamelijk al heel ver, verder dan hoe Ed was op die leeftijd, maar praten doet hij nog minder. Ach.
  • is totaal niet bang. Durft van alles. Geen angst.
  • als we weggaan pakt hij altijd mijn schoenen en die brengt hij naar mij toe. Ontzettend lief, maar ik ben er vaak nog niet aan toe om dan mijn schoenen aan te doen en dan loopt hij dus net zo lang achter me aan met die grote schoenen tot ik ze wel aan doe.
  • slaapt vaak door, soms niet.
  • eet soms goed, soms ook niet.
  • krijgt nog steeds borstvoeding, al is dat niet meer dan een paar druppeltjes die ook alleen maar uit mijn rechtertiet komen. Dat weet hij ook want hij wijst dan naar mijn linkertiet en zegt dan “op”?
  • is GEK op bussen en treinen. Dan fiets ik met Joep voor en Ed achter en dan ziet Joep een bus en dan zegt hij “bus! bus! bus!” en dan hoor ik achter me Ed roepen “waar dan? waar dan?”.
  • is heel lief. Hij wil heel graag goedkeuring van Ed merk ik. Dan doet hij hem na en kijkt hij even naar zijn grote broer van “kijk, zag je dat wat ik deed?”. Hij wil ook heel graag alles delen met Ed en gewoon heel graag met hem zijn.

Kortom: leukste kindjes ever.