Tag

moederschap

Des moedert: mijn zoon is een klier. Een hele grote

13/04/2016 - 5 reacties

828ccd21e5cd55aa3432a273e17e2a8e

Ja, ik had ook niet verwacht dat ooit te zeggen, maar het is dus wel zo. Mijn zoon is een klier. Een hele grote klier. Ik dacht, dat duurt nog wel even die fase, maar we are here now.

Voor de duidelijkheid: lief kan ie ook nog wel zijn. Soms. Als hij mijn hoofd vastpakt en mij overal kusjes geeft. Of elke keer als hij onze trouwfoto’s ziet en dan roept “mama mooi!”. Love it. Geen enkele bevestiging beter dan die van je kinderen.

De laatste tijd moet ik uitkijken dat hij niet een kindje duwt. Zomaar. Of slaan. Of stompen. Zijn broertje is daar het ultieme slachtoffer voor. Als ik in de keuken sta en en opeens Joep hoor huilen weet ik precies wat ik aantref als ik de woonkamer binnenkom. Joep liggen op de grond huilend, soms met zijn handje op zijn hoofd en Ed erbij staan. Onschuldig lachend. Eerlijk is hij wel. Het eerste wat hij roept is “ik heb Joep slaan!”. Bijna triomfantelijk, alsof hij heel trots is.

Dat mag toch niet, zeg ik dan. “Jawel!”, roept hij dan terug. Soms loopt hij naar Joep toe om hem te stompen. In zijn buikje, met dat kleine vuistje van hem. Heel veel pijn zal het vast niet doen, dat hoop ik tenminste, maar Joep kijkt daarna wel een beetje moeilijk.

Laatst zag ik het weer gebeuren. Joep liep langs, Ed deed snel een autootje voor zijn voeten en hoppa, daar lag Joep weer op de grond. Ed stiekem lachen, en dan naar mij kijken. Trots zegt hij dan “ik heb Joep vall’n!”.

Ergens is het ook een voordeel voor Joep. Tenminste, dat denk ik dan. Want hij leert wel terugslaan. Ik weet even niet of ik dit nou echt goed vind, daar ben ik over aan het nadenken en discussiëren met LOML. Want hij zegt: “het zijn jongens! Het worden mannen, die moeten kunnen slaan, daar worden ze hard van”.

Dat slaan en schoppen en stompen en laten struikelen, het zal er natuurlijk wel allemaal bijhoren. Ik zou natuurlijk niet Des zijn als ik ergens ook denk: ja maar wat nou als het een psychopaat wordt! Wat als ik later in de Margriet sta met een brief “ik ben doodsbang voor mijn eigen zoon”.  Wat nou als hij later Joep wil neerschieten omdat die probeert zin ring te stelen (Jay Z deed het).

Laatst lagen ze op bed en ik hoorde ze nog even kletsen. Opeens hoorde ik Ed huilen. Wat bleek: Joep gooide zijn flesje op hem. Ergens, heel stiekem, dacht ik op dat moment: karmaaaa.

 

Des moedert: van die gesprekken met andere moeders

30/03/2016 - 3 reacties

3fba99b736afde9b986434e6f09af750

Sommige moeders vinden het ontzettend irritant. Een praatje maken met andere moeders.  Moeders onder elkaar, dat schijnt de hel te zijn. Vrouwen onderling zijn al heksen maar heb je moeders dan schijnt het al heelmaal een wedstrijd te zijn wiens kind het snelst zindelijk is.

Schijnt.

Gelukkig heb ik het zelf nog niet echt meegemaakt. Sterker nog; ik vind dat stiekem wel leuk. Een gesprekje voeren met andere moeders. Dat begint bijna altijd met de vraag “hoe oud is die van jou?”. Vervolgens komen vervolg vragen als “oh, die van jou kan al lopen, jeetje wat goed zeg”, “woon je hier in de buurt?”, “oh, gaat jouw kind ook naar die kinderopvang?” en meestal krijg ik ook de vraag gesteld “hoeveel jaar zit er tussen jouw kinderen?” met een begrijpelijk “oh dat lijkt mij wel zwaar zeg” tot gevolg. Waarop ik altijd overdreven zucht met een “pff, ja best wel”.

Soms beginnen gesprekken omdat het ene kind het andere slaat. En dat is, ik zal het maar eerlijk zeggen, de laatste tijd vaak mijn zoon die slaat. Ed slaat kindjes. Nee, hij stompt. Met zijn vuist. Midden in de buik. Vaak bij zijn broertje, maar die mept gewoon terug. Soms ook bij ons. En daarna lacht hij. Gelukkig. Dan maakt hij er in ieder geval een grapje van, denk ik dan. Maarja, voor hetzelfde geval wordt het zo’n kind die lacht omdat hij iemand in de fik steekt (ik heb eens zo’n horrorfilm gezien).

Laatst bijvoorbeeld bij het speeltuintje: sloeg hij een jongetje omdat die niet snel genoeg van de glijbaan ging. “Abang!” roep ik dan streng, “niet slaan!”. Het moeder van het andere jongetje zei gelukkig “oh hij kan wel wat hebben hoor”. Je lacht wat naar elkaar en hop daar begint al een gesprekje.

Ik was ook eens in een mama cafe. Terwijl Joep met haar zoontje aan het spelen was (tenminste, daar leek het op, Joep was vooral bezig hem van een auto af te trekken), was zij bezig met haar telefoon. En ik met die van mij. Ze zuchtte even wat, wreef in haar ogen, en zei “heerlijk wat een rust zo even”. “Lekker he”, zei ik. “Ik moest er wel 3x uit vannacht”, zuchtte ik toen. “Oh lekker”, zei ze. “Ik wel om het uur”.

We hingen verder onderuit op de bank en scrollden nog maar even door Facebook.

 

 

 

Des Moedert: ik ben ed en wil niet in mijn eigen bed slapen (en dat dat eigenlijk helemaal niet erg is)

23/03/2016 - 6 reacties

Het naar bed gaan ritueel bij ons gaat zo: rond een uurtje of zes zeg ik al dat ze nu even alleen moeten spelen en niet meer zoveel aan papa, en zeker niet aan mama (!), moeten hangen want de dag is dan al bijna voorbij. Of hoe Ed het ook al zegt “mama-tijd”. Meestal eten we even wat of we kijken tv. Rond een uurtje of half 8 roep ik: wie gaat er mee tanden poetsen?

Tanden poetsen vinden Ed en Joep het leukste wat er is. Een bak met groenten binnenwerken, bah, maar tanden poetsen: graag. Er wordt nog hier en daar een luier verwisseld (als ze in bad gaan doe ik dat al eerder op de avond), de piamaatjes worden aan gedaan, en hop in bed.

Joep in zijn slaapzak en Ed onder zijn dekentje. Hij mag nog even zelf zijn sokken uit doen en op de kast gooien (raak! roept hij dan als hij goed heeft gegooid).

Dan ga ik met Joep op schoot bij Ed zitten en Ed vertelt nog even, in zijn eigen woorden, hoe zijn dag is gegaan. Wat hij heeft gedaan (spelen met vriendje!), wat hij heeft gegeten (hij herinnert zich altijd het lekkerste “hokolakoekje!” ) en of hij nog heeft gehuild hier en daar (want Joep ging mij duw’n). En dan mag Ed ons nog even bang maken met zijn enge gezichten, ik geef ze beide een kus en ze gaan slapen.

Joep slaapt altijd direct in. Ik denk dat 7 uur een betere bedtijd voor hem is, maar omdat ze op 1 kamer slapen heb ik geen zin dat hij weer wakker wordt als ik Ed half 8 op bed doe.

Nou wordt Joep sowieso nog 1 of 2x wakker ’s nachts, maar Ed tegenwoordig dus ook. Rond een uurtje of 12 of 1 uur ’s nachts roept hij “mama!!”. Of nouja, eigenlijk roept hij “papa!”, maar goed aan papa heb je niet veel op dat tijdstip van de nacht.

Ik kan dan 3 dingen doen:
– hem laten roepen, dan gaat hij steeds harder roepen, dan schreeuwen, joep wordt wakker, en dan heb je dus 2 huilende kinderen om 2 uur ’s nachts;
– ik kan naar hem toe gaan en zeggen dat hij moet slapen, maar ik weet bijna zeker dat hij dat niet gaat doen. En rond 2 uur ’s nachts heb ik niet echt zin om te discussiëren met een 3 jarige peuter (gek he);
– of ik kan hem uit bed halen waarbij hij vervolgens zijn oogjes dichthoudt, zijn hoofd op mijn schouder legt, zijn armpjes om mij heen doet en in mijn oor zachtjes zegt “mama, jij moet ook bobo (slapen)”, we lopen snel over de gang naar mijn kamer, ik leg hem neer op bed, hij draait zich om en ik ga naast hem leggen met mijn arm om zijn beentjes heen, ik aai hem nog even door zijn haren, en ik kijk hoe hij zijn hoofdje bij LOML op de kussen leg en we slapen weer verder.

Soms is een keuze maken echt niet zo moeilijk.

20151215_232225

 

 

 

Des Moedert: dingen die ik (soms) heel erg irritant vind aan mijn kinderen

16/03/2016 - 3 reacties

Met een kleine waarschuwing vooraf: dit stukje heb ik voorgeschreven. Toen ik heel erg moe en niet fit was. Als je zo moe bent vind je alles irritant. Dat Ed roept “maaaaamaa” is al genoeg dat ik sissend zeg “watttttttt nu weer??!!!”.  Maar echt: 9 van de 10x is dat dus heust niet het gevoel. Dan ben ik een hele zenne moeder. Dan roep ik dus “jahaaa??!” als Ed om mama roept. En dan is het enige wat echt irritant is dat ze niet heel goed eten.
Maar vorige week dus ff niet:

  • als Ed continue zijn beer vast heeft. Normaal gesproken vind ik kinderen met hun lievelingsknuffel ontzettend aandoenlijk, ja hoe vies zo’n knuffel er ook uitziet (en ruikt). Maar soms vind ik het gewoon irritant. Als ik Ed bijvoorbeeld wil aankleden en hij zijn beer maar niet wil loslaten. Of als hij overal zijn beer wil meenemen, ook naar de speeltuin. Of als ik, terwijl zo zo moe ben, moet meespelen dat Beer een liedje zingt. Neeeeeheee!
  • als Joep niet weet wat hij wil en van alles aanwijst, maar als ik hem het geeft hij nee zegt. En gaat huilen.
  • als ik Ed roep dat hij bij mij moet komen en hij komt niet.
  • als we weg willen gaan en op dat moment Ed en Joep verstoppertje willen spelen.
  • als Ed alles zelf wil doen, op die momenten dat ik haast heb.
  • als Joep perse met mij mee wil naar de wc. En hij vervolgens met de wc-papier gaat spelen aka het papier gaat scheuren.
20160310_092950

Dit is een foto van Joep terwijl ik dus op de wc zit.

  • als ze woest met hun speelgoed gooien. Ik heb al tig lego-blokjes tegen mijn kop gekregen, en geloof mij: dat voelt niet fijn.
  • als ze hun boekjes kapot scheuren: hier kan je me echt heel kwaad mee maken. Boeken! Het mooiste wat er is! En wat doen zij? De bladzijden eruit scheuren. Gdvdfdrefve.
  • als ze niet verschoond willen worden.
  • als Joep klei in zijn mond heeft.
  • als ik even met LOML wil praten over iets serieus en zij er dan tussenkomen.
  • vingerafdrukken op pas geboende ramen. Of op de tv.
  • dat Joep mijn haarborstel kwijt heeft gemaakt (ik heb hem inmiddels weer gevonden. Toen ik net een nieuwe had gekocht..natuurlijk).
  • dat Ed en Joep beide Snapchat zo leuk vinden terwijl IK gewoon een hondengezichtje wil hebben!!

Snapchat-1951618275064520582

Des Moedert: lessen

02/03/2016 - 6 reacties

c0845620fa43f1f04c2fd8bceecb04f6

Nu ik alweer ruim 3 jaar moeder ben, ben ik erachter gekomen dat er een aantal dingen zijn die ik belangrijk vind. Als moeder. Als opvoeder. Bepaalde regels, zeg maar. Je moet je toch kunnen vasthouden aan bepaalde principes. Ik voel me niet te beroerd om deze lessen met jullie te delen (en doe er vooral je voordeel mee hoor, vind ik niet erg):

Ed en Joep mogen kind zijn:
ik heb een doos vol met stempels, klei, potloden, stiften en krijtjes. Als ik even moet koken of schoonmaken of gewoon de kinderen op 1 of andere manier bezig wil houden haal ik die doos tevoorschijn. Ik zet te kinderen aan tafel en dan mogen ze lekker knutselen (Ed noemt het kutselen, daar werken we nog aan). Binnen 10 minuten zit natuurlijk de hele inhoud van die doos op de grond en de tafel onder vrolijke kleurtjes. Ja, dat stoort me. Ja, ik wil het zo snel mogelijk opruimen. Ja, ik denk even heel snel “godverdomme kunnen jullie niet eventjes rustig en stil spelen??!! Maar inmiddels weet ik dus ook: dit zijn kinderen. Laat ze lekker. Binnen een paar minuten heb ik alles weer opgeruimd in de doos en even snel een doekje over tafel en alles is weer schoon. Ik vind het gewoon echt heel belangrijk dat ze kind mogen zijn. Dat ze mogen ravotten en knoeien en ongeduldig zijn (nouja..) dat ze mogen dromen en vervelen en bewonderen over kleine dingen.

Altijd groeten als je ergens binnenkomt (of weer weggaat):
super belangrijk. Als we naar een feestje gaan en mijn vader is er al dan kan mijn vader nog steeds (ik ben inmiddels 32 jaar) naar mij toekomen en fluisteren “heb je iedereen een hand gegeven?”. Dus iedereen netjes een hand geven, ook wanneer je weer weggaat. Ik vind het ook heel belangrijk dat ze mensen met “u” aanspreken, maar ik weet nog niet echt of ik ook wel dat ze mij met “u” aanspreken. Dat schept toch wel ergens een afstand denk ik. En dat wil ik niet want:

Ed en Joep moeten weten dat ze altijd bij papa (LOML) en mama (ja, ik) terecht kunnen:
goed, ik hoef niet zonodig hun “beste vriendin” kunnen zijn (ja, ok stiekem wel). Ik hoef echt niet alles te weten. Maar ik vind het wel belangrijk dat ze weten dat ze altijd bij mij terecht kunnen. Dat ze niet bang zijn om bij ons te komen, met welk probleem dan ook. Als ze later ook maar even denken “daar wil ik ff mama voor bellen, want zij heeft vast wel goed advies voor mij”, dan heb ik het wel gemaakt als moeder denk ik.

Jullie zijn Indonesisch en Marokkaans en Nederlands (maar vooral Indonesisch)
haha.

Help mee in het huishouden.
Ook dit vind ik heel belangrijk. Om maar even in hokjes te praten: bij onze beide culturen staat het nou niet echt hoog in het vaandel om als man mee te helpen in het huishouden. Nou is mijn vader wel een hele uitzondering (die man doet nog meer thuis dan mijn moeder), maar als ik in Indonesie ben gaan mijn haren recht overeind staan als ik zie dat na het eten de mannen gewoon op hun luie reet blijven zitten en de vrouwen alle borden opruimen. Niet bij mij thuis dus.

Zorg goed voor elkaar en wees altijd lief voor je moeder.
Duidelijk.