Tag

ouderschap

Des Interviewt: Charissa

17/05/2016 - 2 reacties

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Charissa ken ik via Instagram en toevallig is haar vriend een excollega van mij. Haar instagram staat vol met jaloersmakende foto’s want ze is namelijk stewardess. En oh trouwens, ze heeft daarnaast ook nog eens 2 prachtige kleine kinderen. Hoe kan dat? Ben je dan niet continue moe van een jetlag? Ben je als stewardess niet juist hele achter elkaar weg?  Wat blijkt: stewadess is zowat de perfecte part time baan voor een jonge moeder als Charissa. Terwijl ik alvast een sollicitatiebrief opstel *ahum* kunnen jullie lezen hoe Charissa dat nou allemaal doet.

PhotoGrid_1463395985427

Ik volg jouw blog, vlogs en op Instagram. En die Instagram van jou, jeetje, die isjaloersmakend. Dan ben je weer in Dubai, nu in Ecuador, dan weer in San Fransisco. En dat is dan ook nog eens je werk, potver. Al lijkt het mij ook heel zwaar: stewadess zijn en 2 kinderen erbij. Dus vertel eens: hoe combineer jij dit?
Stewardess zijn en kinderen hebben is als je het mij vraagt DE ideale combinatie. Tenminste als je in de luxe positie verkeert dat je parttime kunt werken. Ik voel mezelf bijna een fulltime mama, omdat ik ontzettend veel thuis ben, maar toch verdien ik een prima salaris omdat ik er gemiddeld 2,5 keer per maand even tussenuit knijpt. Even me-time, even alleen met mijn telefoon en portemonnee de deur uit, shoppen en ook de mogelijkheid hebben om echt dingen te passen, heel even bij het zwembad liggen, een keer roomservice bestellen, of gewoon slapen, heel lang slapen en ga zo maar door. Natuurlijk vergt dat flexibiliteit, goed plannen, maar bovenal een goed vangnet thuis. Mijn vriend, mijn moeder en een flexibel kinderdagverblijf maken dit alles mogelijk. Daar ben ik oprecht heel dankbaar voor. Ik regel alles, maar ben wel afhankelijk van deze lieve mensen.

Wat zijn je hobbies, je dromen, je passies en waar heb je nou echt een bloody hekel aan?
Ik hoef je natuurlijk niet te vertellen dat reizen mijn allergrootste hobby of passie is. Daarnaast sta ik sinds kort regelmatig op de tennisbaan, rondde ik een fotografie-opleiding af bij CREA (de creatieve universiteit van Amsterdam), ben ik enorm gek op lekker eten, koken en wijn, mode en interieur dingetjes, vind ik schrijven en filmpjes maken heel erg leuk en DIY ik zoveel mogelijk. Of het nou een klusproject in huis is of een knutseldingetje met mijn dochter. Alles doen wij DIY’en thuis :). Sinds ik een ereader heb, mag ik ook graag weer boeken lezen tegenwoordig. Of vlogs bekijken of blogs lezen. Love it! En klinkt het stom als ik zeg dat mijn kinderen ook mijn hobby zijn? Misschien wel he? Maar het is toch echt zo. Ik geniet er enorm van om met hun op de trampoline te springen, in bad te gaan of ze achterna te zitten en hun giebellachjes aan te horen. Ik droomde vroeger altijd om ooit in GTST te spelen, haha, die droom heb ik inmiddels laten varen. De baan van Floortje Dessing heb ik echter wel altijd geambieerd en sinds ik filmpjes maak van mijn reizen, waan ik me ook een beetje in haar schoenen. Low-profile, maar zeker niet minder leuk! Oef en toen vroeg je mij waar ik een hekel aan had. Moet erg diep nadenken, ben best een makkelijk iemand die niet zo snel dingen haat. Maar ik heb wel echt een hekel aan al het nieuws van tegenwoordig, de ellendige dingen met betrekking tot kinderen in slechte leefomstandigheden die ik af en toe zie als ik op reis ben, maar ook minder beladen dingen zoals het feit dat ik nog steeds niet doorslaap ’s nachts (al bijna vier jaar niet), dat ik praktische elke dag stofzuig en het ’s avonds eigenlijk wel weer kan gebeuren, dat ik soms met mijn beste gedrag eten kook en dat het gros onder de tafel ligt, op het bord achterblijft of aan de muur hangt en dat ik nog steeds geen Victoria Secret’s body heb. Damn I want that!

PhotoGrid_1463395953462

Je hebt 2 prachtige kinderen, hoe oud zijn ze ook nog weer? Wat vind jij het mooiste aan het ouderschap?
Ik ben mama van Evy (bijna 4) en Noah (bijna 2). Het was altijd al mijn droom geweest om ooit moeder te worden. Ik schreef het nog net niet in vriendschapsboekjes bij wat je later worden wil, maar het was het enige dat ik echt 100% zeker wist met betrekking tot mijn toekomst. Gelukkig is die wens uitgekomen. En hoe! Ik ben een moeder die heel erg in haar rol heeft moeten groeien. Had het best wel onderschat en me vooral verdiept in de rooskleurige kant van het moederschap. Het eerste jaar was met een reflux-baby’tje vallen en opstaan. Ik dacht echt dat elke gek op televisie kinderen kon opvoeden en waarom viel het mij dan zo zwaar? Ik vermoed dat het grotendeels kwam doordat ik moeite had met een heel modern verschijnsel FOMO en met het vreselijke slaapgebrek. Stapje voor stapje werd ik er beter in. En nu? Nu ben ik de allerbeste, liefste, leukste en gekste moeder die er bestaat. Ik zou nooit meer de tijd terug willen draaien naar de tijd dat ik geen kinderen had. Ik ben zo verliefd op ze. Op hun ondeugdheden, hun grapjes, maar het allermeest op die kleine lijfjes die het liefst met z’n tweeën tegelijk op je schoot kruipen om een boekje te lezen of nog even tv te kijken. In love 🙂

PhotoGrid_1463395969655

En vertel eens eerlijk; op welke momenten kan jij je kindjes wel achter het behang plakken?
Daarentegen word ik af en toe gek van het feit dat er eentje nog steeds ’s nachts loopt te spoken. Hij krijgt altijd het voordeel van de twijfel, maar na bijna vier jaar gebroken nachten zou ik toch wel heeeeeeel graag willen dat we ’s nachts gewoon weer konden slapen. Dat is wel een achter-het-behang-plak-momentje hoor :).

PhotoGrid_1463395999776

Ik kan me voorstellen dat je naast zo’n drukke baan en moeder zijn soms ontzettend moe kan zijn. Waar krijg dan weer energie van?
Van mijn werk kan je inderdaad goed moe worden. Ik vlieg eigenlijk altijd door de nacht terug naar huis, dus mis gemiddeld wel twee of drie nachten per maand. Buiten de jetlags en de gebroken nachten dus om. Je zou denken dat ik chronisch moe ben inmiddels. Echter voel ik me heel prima! Tuurlijk een paar dagen per maand doe ik wel alles in de laagste versnelling, maar de rest van de dagen benut ik volop. Elke ochtend is het zondagmorgen, uitgebreid ontbijten, lekker naar buiten, alle leuke dingen doen die ons budget en tijd toelaat en genieten van het feit dat ik van zo dichtbij mijn kindjes kan zien opgroeien.

PhotoGrid_1463396036423

Tenslotte: wat is jouw ultieme tip/advies voor al die fabulous mommy’s out there? Wat moeten ze wel en wat moeten ze zeker niet doen?
Tips voor alle mama’s out there. Count your blessings. Op momenten dat je het even niet meer ziet zitten, door vermoeidheid, ondeugende peuters of wat dan ook. Wees dankbaar dat je moeder bent, dat je dit mag meemaken en dat alles maar relatief is of echt waar een fase. Wees trots op jezelf, op alles wat je goed doet. Alle ballen in de lucht houden kan niemand. Ik focus me op alle ballen die er hangen en zorg ook dat die echt goed zijn. Op het moment dat ik weer ruimte of tijd heb voor een ander balletje, pas dan maak ik me daar zorgen over. En oh ja, alle clichés zijn waar… Nee ik weet het, ik wilde ook echt anders zijn dan alles en iedereen, maar helaas er gingen mij al meerdere voor die het ei al eens hebben uitgevonden… And it’s ok 🙂 I love burgerlijk 🙂 Amen.

 Charissa haar blog: Cherry’s Favourites.
En volg haar via haar hele leuke vlogs de wereld rond op Youtube.

Des Interviewt: Arifah

10/05/2016 - 6 reacties

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Mimi, oh mimi, want zo ken ik haar eigenlijk in het echt. Nou ja; sommige mensen ken ik al zolang via het internet dat ik echt even goed moet nadenken waarvan ik ze ook nog weer ken. Maar volgens mij was het via Twitter en ik kan me herinneren dat Mimi ook eens een boek heeft geschreven. Mimi houdt van eten, doet aan vloggen dus dan heb je sowieso mijn interesse maar daarnaast heeft ze ook het SCHATTIGSTE zoontje ooit (like really) van 2 jaar en daarnaast een prachtige dochter van 18 jaar. Wacht, huh? Hoe doet ze dat in hemelsnaam??! Mimi legt het wel even uit en geeft je daarnaast de tips waar je het lekkerste buitenshuis kunt eten.

FullSizeRender-2

Je vlogt nu al een tijdje onder de naam Daily Rose and I love it. Vertel eens iets meer over jezelf: wie ben je, wie is je vader, wie is je moeder, en wat doe je het dagelijkse leven?
Ik ben Arifah, verloofd met Emmanuel, moeder van 2, een dochter van 19 een zoon van 2. De naam Mimi is mij gegeven door Jewel toen ze 1 was en geen ‘mama’ kon zeggen en sindsdien noemt bijna iedereen mij zo. Rose is een afkorting van mijn naam. Ik werk 32 tot 36 uur van ma t/m vrijdag bij de Overheid. Vrijdag is het mijn “mama-dag” en hebben Yoji en ik lekker lang weekend.
Ik houd o.a. van eten, koken, bakken, filmpjes/foto’s maken en films, series en vlogs kijken hoewel dat niet altijd kan omdat er een ventje van 2 super veel aandacht vraagt, fietsen, dansen, sporten en lezen.

Je hebt die kleine prachtige Yoji rondlopen en ook nog eens een prachtige dochter van 18 jaar. Ik hoef niet te rekenen, daar zit een flink verschil tussen. Welke verschillen merk jij persoonlijk in de opvoeding?
Toen ik Jewel kreeg viel ik onder het kopje “tienermoeder” en woonde ik nog thuis. Ondanks het een schok was voor mijn ouders hebben ze me jaren geholpen met de verzorging van Jewel. Ook kreeg ik veel hulp van andere familieleden. Met Yoji doe ik alles samen met Emmanuel met Jewel die af en toe bijspringt en mijn ouders die 1x per maand oppassen. Met Yoji ben ik een stuk bezorgder dan bij Jewel. Men zegt dat het komt door mijn leeftijd. Met Yoji ben ik ook wat gestructureerder dan toen Jewel klein was. Dat had te maken omdat ik bij mn ouders woonde en iedereen zich “bemoeide” met Jewel. Jewel was bijvoorbeeld een hele moeilijke eter en kon daardoor altijd krijgen wat zij wilde eten van mijn ouders terwijl Yoji zonder ruzie alles eet wat de pot schaft. Een hele makkelijke eter.

IMG_7871

Toen je 18 jaar geleden zwanger was van je dochter was het natuurlijk net iets anders dan nu. Welke verschillen ondervond je vooral qua zwangerschap?
Toen ik 18 jaar was en zwanger was ik vooral erg naïef en niet bang, vergeleken met de laatste zwangerschap. Bij mijn laatste zwangerschap had ik veel kwaaltjes, terwijl ik bij mijn eerste zwangerschap beschikte over energie voor 10. Ik heb bij de zwangerschap van Yoji ook in de ziektewet gezeten en daarna ben ik nog bijna 2 jaar thuisgebleven om te herstellen. In totaal zat ik 2,5 jaar thuis en dat was soms echt heavy. Heel anders dan na de zwangerschap van Jewel, want 3 weken na de bevalling stond ik oud & nieuw te vieren in de club. En dat met lekkende tieten.

Op welke momenten kan jij je kinderen wel achter het behang plakken? En welke momenten zijn juist het allermooiste?
Als ze niet luisteren is het soms zo vermoeiend, dan kan ik mijn kinderen echt achter het behang plakken. Ze zijn allebei heel erg lief en Yoji heeft soms zijn buien, maar die vallen op zich reuze mee. Zijn buien die hij dan weleens heeft komen dan voort uit te weinig geslapen (ik word niet om 7 uur wakker in het weekend hoor, Yoji) of moe zijn en niet willen slapen. Yoji wil dan of de hele tijd spelen of dat ik hem optil of draag. Hem dragen is niet altijd de oplossing want hij hangt dan vaak de acrobaat uit en vindt zichzelf te grappig.
Daarnaast is Jewel erg zorgzaam en helpt ze ons veel met Yoji. Bijvoorbeeld hem ophalen van de crèche. Jewel is echt een geweldige dochter. Super trots op haar.

Werkende leven, zo’n kleintje rondlopen, ik kan me voorstellen dat er momenten zijn dat je ff flink wilt bijslapen. Wat doe je om weer energie te krijgen?
Energie krijg ik door te mediteren en mezelf te pamperen met bijvoorbeeld een maskertje of een massage. Bijslapen bestaat volgens mij niet, daarnaast krijg ik hoofdpijn van te lang slapen.

Er is 1 onderwerp wat echt centraal staat in jouw vlogs: THE FOOD! And I love food, dus vertel eens: wat is jouw favoriete gerecht om thuis te maken en wat is juist lekker om buitenshuis om te eten?
Ik heb niet echt een favoriet gerecht, maar wat ik wel vaak thuis klaar omdat ze lekker en makkelijk te maken zijn, zijn de zogenaamde populaire “steamed buns”. De broodjes maak ik niet altijd zelf omdat je ze voor een paar euro’s makkelijk bij Oriental of een andere toko kan halen. Die buns stoom je en kan je vullen met werkelijk van alles. Ik vul ze zelf vaak met kip fashong (chinese worst) of kip uit de oven met lenteuitjes, stukjes komkommer en een lekker sausje.
American Pancakes vind ik erg lekker, maar eet ze al heel lang niet meer zo vaak en ik ben wat dat betreft heel makkelijk en maak ze uit een pakje van Aunt Jemima met heel veel stroop.
Buitenshuis eet ik graag de bekende biefstuk van Loetje met champignons, ui en niet te vergeten de gouden staven oftewel patat. Ik houd erg veel van patat en stiekem kan ik dat altijd eten. Ook eet ik graag ik sushi, maar niet overal. Tentjes zoals Ichi-E en Vijf Nul Vijf vallen onder mijn favoriet en in het weekend ga ik graag naar Staring at Jacob voor de chicken & wafels. Ook houd ik van de populaire foodfestivals om vooral de nieuwe dingen uit te proberen zoals het eten van insecten, daar ben ik niet vies van.

Processed with VSCO with c8 preset

Processed with VSCO with c8 preset

Geef mij eens de tip voor die (aanstaande) mommy’s. Wat moet ze zeker wel, en wat zeker niet doen?
Niet bang zijn. Als je gevoelig bent; niet twijfelen aan jezelf omdat iedereen om je heen het beter weet. Vertrouw op je eigen!! En geniet vooral van het moederschap en je kinderen, want voor je het weet zijn ze het huis uit.

YouTube kanaal: https://www.youtube.com/channel/UCDUQzKYazU5Oh_xIyuHkCDA
Instagram: mimiroase
Facebook: http://facebook.com/itsdailyrose
Snapchat: yojurose

Des Moedert: ieder voordeel heb ze nadeel

04/05/2016 - 3 reacties

8767b03504050b26065fc8165474f8ed

Das fijn, dacht ik laatst. Joep kan namelijk nu ook een soort van zelf zijn jas aan doen. Als je zijn jas op de grond doet en de mouwtjes goedlegt dan lukt het hem. Soort van dan he. Das zo handig, dacht ik toen. Dat ze nu dingen zelf willen doen.
Toch?

Nee.

Situatie: Joep kan zelf zijn jas aan doen.
Voordeel: hij kan het zelf.
Nadeel: hij wil het perse zelf doen. Zonder hulp. Je hoeft maar een mouwtje op te tillen en hij wordt al boos. En het gaat ontzettend langzaam.

Situatie: Ed kan zelf zijn schoenen aandoen. In ieder geval de schoentjes met klittenband.
Voordeel: hij kan het zelf.
Nadeel: hij wil het zelf doen. En hij denkt dat hij zijn schoenen met veters ook zelf aan kan doen, maar dat kan dus niet. Ook al zeg ik dat honderd keer van te voren. Ook al pak ik die schoenen van hem af, dan gaat hij dus huilen. Ook al zeg ik “laat mama je nou even helpen”. Nee. Hij wil het zelf doen. En dan die schoenen met die klittenband dus. Zo. Verschrikkelijk. Traag. Hoe moeilijk kan het zijn om klittenband te gebruiken, dat zou toch juist het leven makkelijker moeten maken??!! Nee dus. Het allerergst: hij checkt het ook nog eens keer. Dus dan NOG EEN KEER de bandjes op goed plakken. Zucht.

Situatie: Ed & Joep kunnen zelf de trap op en af.
Voordeel: ik hoef ze niet te tillen.
Nadeel: ze willen het zelf doen. Zonder hand. Zonder dat ik ze even bij hun schoudertjes vasthoud. En ze kunnen natuurlijk vallen, das ook een nadeel.

Situatie: Ed & Joep kunnen zelf eten.
Voordeel: ik hoef ze niet te voeren (haha, alsof het eendjes zijn) en kan “rustig” alleen eten.
Nadeel:  ooit een tafel (en vloer) gezien waar kinderen net yoghurt hebben gegeven?

Situatie: Ed & Joep kunnen lopen.
Voordeel: ik hoef ze niet te tillen. De kinderwagen hoeft niet altijd mee.
Nadeel: afgezien dat Ed bij alles wat hij ziet vraagt wat het is, valt het bij hem mee. Maar Joep is natuurlijk nog kleiner en maaktz zulke kleine stapjes. En hij is zoooo roekeloos. Nee, maar echt. Ed kent nog een beetje angst en bleef netjes op de stoep. Maar Joep loopt gewoon de stoep af, hij rent, hij wil hondjes aaien, hij wil naar de vogeltjes toe enz enz.

Situatie: Ed kan praten.
Voordeel: hij kan duidelijk maken wat hij wil.
Nadeel: hij kan dus duidelijk maken wat hij wil “ik wil chocoladekoekje!”, “ik wil ijs!”, “ik wil Netflix zien!”. Hij kan duidelijk maken wat hij niet wil “ik wil niet naar bed”, “ik wil niet naar huis”, “ik wil geen avondeten!”. En hij kletst heel veel. Echt heel veel. Van ’s ochtends vroeg tot naar bed. Het is nu de fase waar ik regelmatig zucht “zit er ook een uit-knop op?”

 

 

 

Des Moedert: Chrissy Teigen

27/04/2016 - 8 reacties

Chrissy Teigen is dan eindelijk bevallen. Van Luna. Of ik haar noem: mini John. Ik bedoel; kijk dan:

Screenshot_20160426-130736

Enfin, I love Chrissy, dat wisten jullie al. Chrissy is prachtig. Chrissy kan koken, maakt penisfoto’s, ze heeft humor, en ze heeft John Legend. Kortom: she’s got it all. En dan is ze ook nog eens moeder. Een week nadat ze moeder is geworden is ze gaan uiteten. En dat moet je natuurlijk nooit doen.

337C5ECE00000578-3555996-image-a-30_1461485645940

Volgens vele moeders dan.  Want 1 week nadat je bent bevallen hoor je in bed te liggen. Met je baby dicht tegen je aan, je neus tegen dat heerlijk ruikende koppie om het dat geurtje even flink in te snuiven. Je hoort borstvoeding te geven (natuurlijk), je hoort bij te komen van die verschrikkelijk bevalling (nee, geen makkelijke bevalling anders hoor je er niet bij). Dat moet allemaal. En dat beslissen wij. Wij moeders, wij vrouwen. Yep, that’s right.

Screenshot_20160426-130742

Want tussen al die haatcomments die Chrissy krijgt zit niet 1 man tussen. En er is niet 1 man die tegen John zegt waar hij het lef vandaan heeft om nu al te gaan uiteten. Want mannen onder elkaar: they don’t care. Mannen oordelen niet over andere mannen. Wij wel.

Chrissy besluit om te gaan uiteten want he zij is er ook nog. Dat ze de moeite doet om zich op te maken, want he, zij is er ook nog. Dat ze besluit om voor haar zelf te gaan. Want dat is tenslotte het belangrijkste , altijd. Om voor jezelf te zorgen en voor jezelf te kiezen. En dan vind ik het dus zo jammer dat ze juist dan al die shitload aan comments over haar heen krijgt. Laten wij moeders, wij vrouwen, eens ophouden met dat oordelen. Chrissy gaat uiteten, de ene blijft in bed met haar kleine, de ander gaat sporten, weer een ander besluit om helemaal lam te gaan met haar vriendinnen. Nou fucking en. Ik deelde eerder al het filmpje van Jada Pinkett-Smith waarin ze zegt dat je voor jezelf moet kiezen, ja ook als moeder (juist als moeder-zijnde). Ook Thamar zei het gisteren al: je bent niet alleen moeder, je bent ook vrouw.

Hulde dus aan Chrissy. En aan Thamar, en Jada en aan alle moeders die lekker hun eigen ding doen. En hulde aan mezelf omdat ik nou eenmaal zo’n awesome blogger ben die daar dan een stukje over schrijft.

 

Des moedert: mijn zoon is een klier. Een hele grote

13/04/2016 - 5 reacties

828ccd21e5cd55aa3432a273e17e2a8e

Ja, ik had ook niet verwacht dat ooit te zeggen, maar het is dus wel zo. Mijn zoon is een klier. Een hele grote klier. Ik dacht, dat duurt nog wel even die fase, maar we are here now.

Voor de duidelijkheid: lief kan ie ook nog wel zijn. Soms. Als hij mijn hoofd vastpakt en mij overal kusjes geeft. Of elke keer als hij onze trouwfoto’s ziet en dan roept “mama mooi!”. Love it. Geen enkele bevestiging beter dan die van je kinderen.

De laatste tijd moet ik uitkijken dat hij niet een kindje duwt. Zomaar. Of slaan. Of stompen. Zijn broertje is daar het ultieme slachtoffer voor. Als ik in de keuken sta en en opeens Joep hoor huilen weet ik precies wat ik aantref als ik de woonkamer binnenkom. Joep liggen op de grond huilend, soms met zijn handje op zijn hoofd en Ed erbij staan. Onschuldig lachend. Eerlijk is hij wel. Het eerste wat hij roept is “ik heb Joep slaan!”. Bijna triomfantelijk, alsof hij heel trots is.

Dat mag toch niet, zeg ik dan. “Jawel!”, roept hij dan terug. Soms loopt hij naar Joep toe om hem te stompen. In zijn buikje, met dat kleine vuistje van hem. Heel veel pijn zal het vast niet doen, dat hoop ik tenminste, maar Joep kijkt daarna wel een beetje moeilijk.

Laatst zag ik het weer gebeuren. Joep liep langs, Ed deed snel een autootje voor zijn voeten en hoppa, daar lag Joep weer op de grond. Ed stiekem lachen, en dan naar mij kijken. Trots zegt hij dan “ik heb Joep vall’n!”.

Ergens is het ook een voordeel voor Joep. Tenminste, dat denk ik dan. Want hij leert wel terugslaan. Ik weet even niet of ik dit nou echt goed vind, daar ben ik over aan het nadenken en discussiëren met LOML. Want hij zegt: “het zijn jongens! Het worden mannen, die moeten kunnen slaan, daar worden ze hard van”.

Dat slaan en schoppen en stompen en laten struikelen, het zal er natuurlijk wel allemaal bijhoren. Ik zou natuurlijk niet Des zijn als ik ergens ook denk: ja maar wat nou als het een psychopaat wordt! Wat als ik later in de Margriet sta met een brief “ik ben doodsbang voor mijn eigen zoon”.  Wat nou als hij later Joep wil neerschieten omdat die probeert zin ring te stelen (Jay Z deed het).

Laatst lagen ze op bed en ik hoorde ze nog even kletsen. Opeens hoorde ik Ed huilen. Wat bleek: Joep gooide zijn flesje op hem. Ergens, heel stiekem, dacht ik op dat moment: karmaaaa.