Tag

ouderschap

Des Moedert: in de ballenbak, in de Monkeytown

08/06/2016 - 5 reacties

20160606_164133-2

Laatst waren we in de Monkey Town (ok de foto suggereert anders, maar ergens las ik eens dat een blog leuker wordt met een foto, vandaar). Ed en Joep speelden in de ballenbak, ik zat op een bankje uit te rusten van het moederschap en te overpeinzen wat ik die avond zou eten tot ik zag dat er een groter jongetje tegenover Ed stond.

Ed liep een paar stapjes achteruit, keek naar mij, en opeens duwde die jongen Ed. Zomaar. Of nouja, volgens mij gaat iets nooit zomaar op “die leeftijd” (dat is iets wat je op een gegeven moment vaak zegt. “Achja, die leeftijd he”). Ik liep er snel heen en ik zag de vader van het jongetje ook. Die zat en keek ernaar, en zei niets.

Dat vond ik dus een beetje raar.  Als Ed zomaar een jongetje duwt of slaat, het komt weleens voor, dan ga ik er meteen heen om tegen Ed te zeggen dat hij het niet mag doen. Het is me al een paar keer voorgekomen dat de ouders (en dat waren trouwens in die gevallen vaders, is dat toeval?) er niets van zeiden. Niet een “he, dat mag niet”, of een “pas op he!” of een “he, je mag niet slaan hoor” of een “zeg maar eerst sorry”. Gewoon niets. Helemaal niets. Niet tegen Ed, of een praatje tegen mij. Want dat komt bij moeders onder elkaar wel voor. Dat de moeders dan tegen mij zeggen “sorry hoor”, en ik dan zeg “oh, dat geef niets, het is de leeftijd he!” (zie, daar heb je het weer).

Maar goed, terug naar de ballenbak. Moest IK er nou wat van zeggen? Tegen die jongen? Was dat mijn taak? Moest ik die vader erop aanspreken? Joh gast, jouw zoon duwt mijn zoontje, als ie dat nog een keer doet schop ik jouw zoon uit de ballenbak, joe, zoiets? Of moest ik er juist niets van zeggen?

Goh, al die vragen in de ballenbak. Ik ging maar snel weer zitten en overpeinzen wat ik nou moest koken die avond (het werd een salade).